ஆறாம்
திருமுறை – 035. அபயம் இடுதல்
1.
உருவாய் அருவாய் ஒளியாய் வெளியாய்
உலவா ஒரு பேர் அருள் ஆர் அமுதம்
தருவாய் இதுவே தருணம் தருணம்
தரியேன் சிறிதும் தரியேன் இனி நீ
வருவாய் அலையேல் உயிர் வாழ்கலன் நான்
மதி சேர் முடி எம் பதியே அடியேன்
குருவாய் முனமே மனமே இடமாகக்
குடி கொண்டவனே அபயம் அபயம்.
பொருள்: இறைவனே! நீ
உருவமாகவும், உருவத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அருவமாகவும், அனைத்தையும் விளக்கும் ஒளியாகவும்,
அனைத்தையும் தாங்கும் பெருவெளியாகவும் இருக்கின்றாய். அழிவில்லாத, ஒப்பற்ற, அருள் நிறைந்த
ஞான அமுதத்தை எனக்கு வழங்குவாயாக. அதற்குரிய தருணம் இப்போதே வந்துவிட்டது; இனியும்
என்னால் சிறிதும் தாங்க முடியாது. என்னைத் தாமதப்படுத்தி அலையவிடாதே. நீ வந்து அருளாவிட்டால்
என்னால் உயிர்வாழ இயலாது. பிறையைச் சூடிய தலைவனே! நீ முன்பே எனக்கு குருவாகி, என் மனத்தையே
உன் இருப்பிடமாகக் கொண்டவன். ஆகையால் என்னைக் கைவிடாமல் அபயம் — அருட்பாதுகாப்பு —
தந்தருள வேண்டும்.
2.
என்னே செய்வேன் செய்வகை ஒன்று இங்கு
இது என்று அருள்வாய் இதுவே தருணம்
மன்னே அயனும் திருமாலவனும்
மதித்தற்கு அரிய பெரிய பொருளே
அன்னே அப்பா ஐயா அரசே
அன்பே அறிவே அமுதே அழியாப்
பொன்னே மணியே பொருளே அருளே
பொது வாழ் புனிதா அபயம் அபயம்.
பொருள்: “நான் இனி என்ன
செய்ய வேண்டும் என்று அறியாமல் நிற்கிறேன். நான் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒரே உண்மையான
வழி இதுதான் என்று நீயே தெளிவாக அருளிச் சொல்வாயாக” என்று வள்ளலார் வேண்டுகிறார். பிரமனாலும்
திருமாலாலும் முழுமையாக அளந்தறிய முடியாத பரம்பொருள் அவன். அதே சமயம் தாய், தந்தை,
குரு, அரசன், அன்பு, அறிவு, அமுதம், அழியாத செல்வம், மாணிக்கம், உண்மைப் பொருள், அருள்
என அனைத்துமாக அவன் விளங்குகிறான். “பொது வாழ் புனிதா” என்பது திருச்சிற்றம்பலப் பொதுவில்
திருநடனம் புரியும் தூய இறைவனைச் சுட்டுகிறது. சரியான நெறியை என் அறிவால் அல்ல, நீயே
எனக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதே மைய வேண்டுதல்.
3.
கருணா நிதியே அபயம் அபயம்
கனக ஆகரனே அபயம் அபயம்
அருணாடகனே அபயம் அபயம்
அழகா அமலா அபயம் அபயம்
தருண ஆதவனே அபயம் அபயம்
தனி நாயகனே அபயம் அபயம்
தெருள் நாடு உறுவாய் அபயம் அபயம்
திரு அம்பலவா அபயம் அபயம்.
பொருள்: இங்கு இறைவன்
பல அருட்பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறான். “கருணா நிதி” — கருணையே செல்வமாக நிறைந்தவன்.
“கனக ஆகரன்” — பொன்னொளியின் ஆதாரம் போன்றவன். “அமலன்” — அனைத்திலும் கலந்து இருந்தாலும்
மலங்களால் தீண்டப்படாத தூயவன். “தருண ஆதவன்” — உதய சூரியனைப் போன்ற புதுமையான பேரொளியுடையவன்.
“தனி நாயகன்” — தனக்கு ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத ஒரே தலைவன். “தெருள் நாடு உறுவாய்”
— ஞானத் தெளிவை நாடுவோரின் உள்ளத்தில் நிலைபெறும் பரம்பொருள். “திரு அம்பலவா” — திருச்சிற்றம்பலத்தில்
அருட்கூத்து புரிவவன். இத்தகைய பரம்பொருளே என் ஒரே புகலிடம்; எனக்கு அபயம் தந்தருள
வேண்டும் என்கிறார்.
4.
மருளும் துயரும் தவிரும் படி என்
மனம் மன்றிடை நீ வருவாய் அபயம்
இருளும் பவமும் பெறு வஞ்சக நெஞ்சினன்
என்று இகழேல் அபயம் அபயம்
வெருளும் கொடு வெம் புலையும் கொலையும்
விடுமாறு அருள்வாய் அபயம் அபயம்
அருளும் பொருளும் தெருளும் தருவாய்
அபயம் அபயம் அபயம் அபயம்.
பொருள்: என் அறியாமை,
மயக்கம் மற்றும் அதனால் வரும் துயரங்கள் அனைத்தும் நீங்கும்படி என் மனமாகிய மன்றத்திற்குள்
நீ வந்து எழுந்தருள வேண்டும். என் மனத்தில் இன்னும் இருள், பிறவிக்குக் காரணமான பழைய
வாசனைகள், வஞ்சகம் போன்ற குறைகள் இருப்பதைக் கண்டு “இவன் தகுதியற்றவன்” என்று என்னை
ஒதுக்காதே. அச்சம், கொடுமை, புலைநிலை, உயிர்க்கொலை சார்ந்த மனப்போக்கு அனைத்தையும்
நீக்கி, அதற்குப் பதிலாக அருள், உண்மைப் பொருள், தெருள் — ஞானத் தெளிவு — ஆகியவற்றை
அருள வேண்டும். இங்கு வள்ளலாரின் உயிர்க்கருணை மற்றும் கொலைநீக்கிய நெறி தெளிவாகத்
தெரிகிறது.
5.
இனி ஓர் இறையும் தரியேன் அபயம்
இது நின் அருளே அறியும் அபயம்
கனியேன் என நீ நினையேல் அபயம்
கனியே கருணைக் கடலே அபயம்
தனியேன் துணை வேறு அறியேன் அபயம்
தகுமோ தகுமோ தலைவா அபயம்
துனியே அற வந்து அருள்வாய் அபயம்
சுக நாடகனே அபயம் அபயம்.
பொருள்: இனி ஒரு சிறு
அளவுகூட இத்துன்பத்தைத் தாங்க என்னால் முடியாது. என் உள்ளநிலையை உன் அருளே நன்கு அறியும்.
“இவனுடைய மனம் இன்னும் கனியவில்லை” என்று என்னை எண்ணாதே. நீயே இனிய கனி; நீயே எல்லையற்ற
கருணைக் கடல். நான் தனிமையில் இருக்கிறேன்; உன்னைத் தவிர வேறு துணை அறியேன். அப்படியிருக்க
உன்னையே நம்பிய நான் துன்பப்படுவது உனக்குத் தகுமோ என்று உரிமையோடு கேட்கிறார். உள்ளத்தில்
வெறுப்பு, சோர்வு, துனி தோன்றாதபடி வந்து அருள வேண்டும்.
6.
அடியார் இதய அம்புயனே அபயம்
அரசே அமுதே அபயம் அபயம்
முடியாது இனி நான் தரியேன் அபயம்
முறையோ முறையோ முதல்வா அபயம்
கடியேன் அலன் நான் அபயம் அபயம்
கருணா கரனே அபயம் அபயம்
தடியேல் அருள்வாய் அபயம் அபயம்
தருண ஆதவனே அபயம் அபயம்.
பொருள்: உண்மையான அடியார்களின்
இதயத் தாமரையில் அமர்ந்திருக்கும் இறைவனே! அருளரசே! அமுதமே! இனி என்னால் இத்துன்பத்தைத்
தாங்க இயலாது. நான் இவ்வாறு துன்பப்படுவது முறையா? எல்லாவற்றிற்கும் முதல்வனான நீ இருக்கும்போது
இது நியாயமா? “கடியேன் அலன் நான்” — நான் உன்னால் விலக்கப்பட வேண்டியவன் அல்ல; உனக்குரிய
அடியேன். எனவே என்னை ஒதுக்காமல், கருணையின் இருப்பிடமானவனே, முழுமையாக ஏற்றுக் காத்தருள
வேண்டும்.
7.
மல வாதனை தீர்க் கலவா அபயம்
வலவா திரு அம்பலவா அபயம்
உலவா நெறி நீ சொல்ல வா அபயம்
உறைவாய் உயிர்வாய் இறைவா அபயம்
பல ஆகுலம் நான் தரியேன் அபயம்
பலவா பகவா பனவா அபயம்
நலவா அடியேன் அல்லவா அபயம்
நட நாயகனே அபயம் அபயம்.
பொருள்: உயிர்களைப்
பிணித்திருக்கும் மும்மலங்களால் — ஆணவம், கன்மம், மாயை — ஏற்படும் வேதனைகளை, உயிர்களோடு
கலந்து நின்று நீக்குகின்ற இறைவனே! எல்லாம் வல்லவனே, திரு அம்பலவனே! அழிவில்லாத நன்னெறியை
எனக்குச் சொல்லி அருள வேண்டும். என் உயிரினுள் உயிராகவே நீ உறைகின்றாய். பலவகையான துன்பங்களை
இனி என்னால் தாங்க முடியாது. “அடியேன் அல்லவா?” — நான் உனக்குரிய அடியேன் அல்லவா? ஆகையால்
என்னைக் கைவிடாமல் நடராஜப் பெருமானே, அருளால் ஆண்டுகொண்டு அபயம் தருவாயாக.
8.
கொடியேன் பிழை நீ குறியேல் அபயம்
கொலை தீர்நெறி என் குருவே அபயம்
முடியேன் பிறவேன் என நின் அடியே
முயல்வேன் செயல் வேறு அறியேன் அபயம்
படியே அறியும் படியே வருவாய்
பதியே கதியே பரமே அபயம்
அடியேன் இனி ஓர் இறையும் தரியேன்
அரசே அருள்வாய் அபயம் அபயம்.
பொருள்: என்னிடம் பல
குறைகளும் பிழைகளும் இருக்கலாம்; அவற்றையே நினைவில் கொண்டு என்னைத் தள்ளிவிடாதே. “கொலை
தீர்நெறி என் குருவே” — உயிர்க்கொலையற்ற சன்மார்க்கச் செந்நெறியை எனக்குக் கற்பித்த
அருட்குருவே! இனி இறந்து மீண்டும் பிறப்பதை விரும்பவில்லை; உன் திருவடியை அடைவதற்காக
மட்டுமே முயல்கிறேன். அதைத்தவிர வேறு செயலை அறியேன். உலகம் அறியும்படி வந்து என்னை
ஆட்கொண்டு அருள வேண்டும். பதியே — என் இறைவன்; கதியே — நான் அடைய வேண்டிய இறுதி நிலை;
பரமே — எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பரம்பொருள். இனி ஒரு கணம்கூட துன்பத்தைத் தாங்க முடியாது;
அருளரசே, அபயம் தந்தருள வேண்டும்.
9.
இடர் தீர் நெறியே அருள்வாய் அபயம்
இனி நான் தரியேன் தரியேன் அபயம்
விடர் போல் எனை நீ நினையேல் அபயம்
விடுவேன் அலன் நான் அபயம் அபயம்
உடலோடு உறு மாபொருள் ஆவியும் இங்கு
உனவே எனவே அல்லவே அபயம்
சுடர் மாமணியே அபயம் அபயம்
சுக நாடகனே அபயம் அபயம்.
பொருள்: எல்லா இடர்களையும்
நீக்குகின்ற அருள் நெறியை எனக்குத் தர வேண்டும். இனி இத்துன்பத்தைத் தாங்கவே முடியாது.
என்னை வீணனாகவோ தீயவனாகவோ எண்ணாதே; நான் உன்னை விட்டுவிட மாட்டேன். இங்கு மிக முக்கியமான
முழுச் சரணாகதி வெளிப்படுகிறது: என் உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தும் உனதே; எனது அல்ல.
என் உடம்பும், என்னிடம் உள்ள பொருளும், என் உயிரும் எனக்குச் சொந்தமல்ல — அனைத்தும்
உனக்குரியவை. சுடர் மாமணியே, சுக நாடகனே, இவ்வாறு உனக்கே உரிமைப்பட்ட என்னைக் காத்தருள
வேண்டும்.
10.
குற்றம் பல ஆயினும் நீ குறியேல்
குணமே கொளும் என் குருவே அபயம்
பற்றம் பலமே அலது ஓர் நெறியும்
பதியே அறியேன் அடியேன் அபயம்
சுற்றம் பலவும் உனவே எனவோ
துணை வேறு இலை நின் துணையே அபயம்
சிற்றம்பலவா அருள்வாய் இனி நான்
சிறிதும் தரியேன் தரியேன் அபயம்.
பொருள்: என்னிடம் பல
குற்றங்கள் இருந்தாலும் அவற்றை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாதே. என் குற்றத்தையும்
குணமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் கருணைக் குருவே, என்னைக் காத்தருள வேண்டும். நான் பற்றிக்கொள்ள
வேண்டிய வலிமையான பற்றாக உன் திருவடியைத் தவிர வேறு நெறியையோ, வேறு பதியையோ அறியேன்.
என்னைச் சுற்றியுள்ள உறவுகள், பொருள்கள், வாழ்க்கைச் சூழல்கள் எல்லாமும் உண்மையில்
உனக்குரியவையே. எனக்கு வேறு துணை இல்லை; உன்னுடைய அருள் ஒன்றே எனக்குத் துணை. திருச்சிற்றம்பலவா!
இனி ஒரு சிறு அளவுகூட துன்பத்தைத் தாங்க முடியாது; உடனே அபயம் அருள வேண்டும்.
ஒட்டுமொத்தப் பொருள்
“அபயம் இடுதல்” என்பது சாதாரணமாக “எனக்கு பயம் வேண்டாம்”
என்ற வேண்டுதல் மட்டும் அல்ல. இது வள்ளலாரின் முழுமையான அருட்சரணாகதி. அவர் படிப்படியாக
மருளை நீக்குதல், சரியான நெறியை காட்டுதல், கொலை மற்றும் கொடுமையை நீக்குதல், ஞானத்
தெளிவை அருளுதல், மும்மல வேதனையை நீக்குதல், பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து காப்பாற்றுதல்,
உடல்–பொருள்–ஆவி அனைத்தையும் இறைவனுக்கே உரிமையாக்குதல், இறைவனைத் தவிர வேறு துணை இல்லையென
உறுதிப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை வேண்டுகிறார்.
ஆழமான பொருளில்
“அபயம்” = அச்சமின்மை + அருட்பாதுகாப்பு + சரணாகதி + உயிர்க்கருணை நெறி
+ மலநீக்கம் + ஞானத் தெளிவு + இறைவனோடு பிரிவற்ற சார்பு.
திருச்சிற்றம்பலம்
No comments:
Post a Comment