003. அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம் , 004. பதி விளக்கம் and 005. சிவபதி விளக்கம்

 

திருவருட்பா – ஆறாம் திருமுறை

003. அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம்
004. பதி விளக்கம்
005. சிவபதி விளக்கம்

 • விரிவான தமிழ் பொருள் • தனிப்பாடல் சாரம் • ஒட்டுமொத்த சாரம்

மூலப்பாடம்: திருவருட்பா இணையப் பதிப்பு
விளக்க ஒப்பீடு: சுவாமி சரவணானந்தர், ஊரன் அடிகளார், Dr. V. Namasivayam எழுத்துக்கள்

 

உள்ளடக்கம்

பகுதி	தலைப்பு	குறிப்பு
1	003. அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம்	8 பாடல்கள்
2	004. பதி விளக்கம்	13 பாடல்கள்
3	005. சிவபதி விளக்கம்	10 பாடல்கள்
4	மூன்று பதிகங்களின் ஒட்டுமொத்த சாரம்	இணைந்த ஞான விளக்கம்
5	பார்வைக்கு எடுத்த ஆதாரங்கள்	மூலப்பதிப்பு மற்றும் விளக்க நூல்கள்

 

003. அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம் - aruṭperuñsōti aṭṭakam

இந்தப் பதிகம் எட்டு பாடல்களைக் கொண்டது. அருட்பெருஞ்சோதியை வரையறுக்க முடியாத பரம்பொருளாகவும், அனைத்தையும் ஊடுருவிய அருளாகவும், இறுதியில் வள்ளலாரின் அகத்தில் நேரடி அனுபவமாக அமர்ந்த ஆண்டவராகவும் எடுத்துரைக்கிறது.

 

பாடல் 1

அருட் பெரு வெளியில், அருட் பெரு உலகத்து, அருட் பெரும் தலத்து மேல் நிலையில், அருட் பெரும் பீடத்து, அருட் பெரு வடிவில், அருட் பெரும் திருவிலே அமர்ந்த, அருட் பெரும் பதியே, அருட் பெரு நிதியே, அருட் பெருஞ் சித்தி, என் அமுதே, அருட் பெரும் களிப்பே, அருட் பெருஞ் சுகமே, அருட் பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

வள்ளலார் இங்கே அருட்பெருஞ்சோதியை ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திலோ இடத்திலோ கட்டுப்படுத்தவில்லை. வெளி, உலகம், தலம், பீடம், வடிவு, திரு, பதி, நிதி, சித்தி, அமுது, களிப்பு, சுகம் – இவை அனைத்தையும் ‘அருட் பெரு’ என்ற ஒரே அடிப்படையால் இணைக்கிறார்.

இறைவனிடம் அருள் என்பது ஒரு தனிக் குணம் மட்டுமல்ல; இறைவனுடைய இருப்பே அருள், அவனுடைய உலகும் அருள், அவனுடைய நிலையும் அருள், அவனை அடையும் அனுபவமும் அருள் என்பதே இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது.

‘என் அரசே’ என்பது தொலைவில் உள்ள கடவுளை மட்டும் சுட்டுவதல்ல; தன்னை ஆட்கொண்ட அருட்பெருஞ்சோதியை அன்புடன் அழைக்கும் உரிமைச் சொல்.

 

பாடல் 2

குலவு பேர் அண்டப் பகுதிகள் ஓர் அனந்த கோடி கோடிகளும் ஆங்கு ஆங்கே, நிலவிய பிண்டப் பகுதிகள் முழுதும், நிகழ்ந்த பற்பல பொருள் திரளும், விலகுறாது அகத்தும் புறத்தும் மேல் இடத்தும், மெய் அறிவு ஆனந்தம் விளங்க, அலகுறாது ஒழியாது அதுவதில் விளங்கும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

எண்ணிலடங்காத அண்டங்கள், அவற்றுக்குள் உள்ள பிண்டங்கள், அவற்றுள் தோன்றும் எண்ணற்ற பொருட்கள் அனைத்திலும் அருட்பெருஞ்சோதி பிரியாமல் இருக்கிறது.

அது வெளியில் மட்டும் இல்லை; அகத்திலும், புறத்திலும், அவற்றைக் கடந்த நிலையிலும் விளங்குகிறது.

அந்த இறைநிலை வெளிப்படும் இடத்தில் மெய்யறிவும் ஆனந்தமும் உதிக்கின்றன. எனவே அருட்பெருஞ்சோதி உலகத்தை வெளியில் இருந்து இயக்கும் கடவுள் மட்டுமல்ல; உலகின் உள்ளார்ந்த உயிர்ப்பும் அறிவொளியும் ஆகிறது.

பாடல் 3

கண் முதல் பொறியால், மனம் முதல் கரணக் கருவினால், பகுதியின் கருவால், எண் முதல் புருட தரத்தினால், பரத்தால், இசைக்கும் ஓர் பரம்பர உணர்வால், விண் முதல் பரையால், பராபர அறிவால், விளங்குவது அரிது என உணர்ந்தோர், அண் முதல் தடித்துப் படித்திட ஓங்கும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

பொருள்

கண் முதலான ஐம்பொறிகள், மனம் முதலான அகக்கருவிகள், பல்வேறு தத்துவ அறிவுகள், உயர்ந்த யோக-ஞான நிலைகள் – இவற்றால் முயன்றாலும் அருட்பெருஞ்சோதியின் முழுமையை அளந்து அறிய முடியாது என்று வள்ளலார் சொல்கிறார்.

அறிவு மறுக்கப்படவில்லை. சாதாரண புலனறிவு முதல் மிக உயர்ந்த பராபர அறிவுவரை சென்றாலும், இறைவன் அவற்றைவிடப் பெரிது என்பதே கருத்து.

அறிவு அருட்பெருஞ்சோதியை நோக்கிச் செல்கிறது; ஆனால் இறுதியில் அருட்பெருஞ்சோதியே தன்னை அருளால் அறியச் செய்கிறது.

 

பாடல் 4

நசைத்த மேல் நிலை ஈது என உணர்ந்து ஆங்கே நண்ணியும் கண்ணுறாது, அந்தோ, திசைத்த மா மறைகள் உயங்கின, மயங்கித் திரும்பின எனில், அதன் இயலை இசைத்தல் எங்ஙனமோ? ஐயகோ! சிறிதும் இசைத்திடுவேம் என நாவை அசைத்திடற்கு அரிது என்று உணர்ந்துளோர் வழுத்தும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

மறைகளும் உயர்ந்த ஞான நூல்களும் இறைவனை அடைய முயல்கின்றன. ‘இதுவே கடைசி நிலை’ என்று அணுகினாலும், அதை முழுமையாகப் பார்க்க முடியாமல் மீள்கின்றன என வள்ளலார் கவித்துவமாகச் சொல்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட இறைநிலையை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது.

அருட்பெருஞ்சோதி சிந்தனைக்கும் சொல்லுக்கும் முன்னதாக உள்ள அனுபவ உண்மை; ஆகவே உணர்ந்த ஞானிகளுக்குக் கூட மொழியின் எல்லை உணரப்படுகிறது.

 

பாடல் 5

சுத்த வேதாந்த மவுனமோ? அல்லது சுத்த சித்தாந்த ராசியமோ? நித்த நாதாந்த நிலை அனுபவமோ? நிகழ் பிற முடிபின் மேல் முடிபோ? புத்த அமுது அனைய சமரசத் ததுவோ? பொருள் இயல் அறிந்திலம் எனவே, அத்தகை உணர்ந்தோர் உரைத்து உரைத்து ஏத்தும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

இறைநிலையை வேதாந்தம், சித்தாந்த ரகசியம், நாதாந்த அனுபவம் அல்லது எல்லா ஆன்மீக முடிவுகளுக்கும் மேலான முடிவு என்று எந்தப் பெயரில் சொன்னாலும் அது முழுமையான வரையறை ஆகாது.

வள்ளலார் இத்தத்துவ நிலைகளை நிராகரிப்பதில்லை; அவற்றின் எல்லா உயர்ந்த அனுபவங்களையும் ஏற்றுக் கொண்ட பின், அருட்பெருஞ்சோதி எந்த ஒரு ‘அந்தம்’ அல்லது தத்துவப் பள்ளியிலும் அடைக்கப்பட முடியாதது என்று உயர்த்துகிறார்.

 

பாடல் 6

ஏகமோ? அன்றி அனேகமோ? என்றும் இயற்கையோ? செயற்கையோ? சித்தோ? தேகமோ? பொதுவோ? சிறப்பதோ? பெண்ணோ? திகழ்ந்திடும் ஆணதோ? அதுவோ? யோகமோ? பிரிவோ? ஒளியதோ? வெளியோ? உரைப்பது எற்றோ என உணர்ந்தோர், ஆகமோடு உரைத்து வழுத்த நின்று ஓங்கும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

மனித மனம் அனைத்தையும் ஒன்று/பல, இயற்கை/செயற்கை, சித்து/தேகம், பொது/சிறப்பு, பெண்/ஆண், சேர்க்கை/பிரிவு, ஒளி/வெளி போன்ற இரட்டைகளாகப் பிரித்து அறிகிறது.

அருட்பெருஞ்சோதி இவ்விரட்டைகளில் எந்த ஒரு பக்கமாகவும் கட்டுப்படுவதில்லை. அது ஒன்றே என்றும் சொல்லலாம்; ஆனால் அந்த ஒன்றிலிருந்து அனைத்தும் வருகின்றன. அது எங்கும் உள்ளது; ஆனால் எந்த ஒரு பொருளுக்கும் சமமானதல்ல.

 

பாடல் 7

தத்துவம் அனைத்தும் தனித்தனி கடந்தேம், தத்துவாதீத மேல் நிலையில், சித்தியல் முழுதும் தெரிந்தனம்; அவை மேல் சிவநிலை தெரிந்திடச் சென்றேம்; ஒத்த அந்நிலைக்கண் யாமும் எம் உணர்வும் ஒருங்குறக் கரைந்து போயினம் என்று அத்தகை உணர்ந்தோர் வழுத்த நின்று ஓங்கும் அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

தத்துவ நிலைகள் அனைத்தையும் கடந்து, தத்துவாதீத நிலையையும், சித்தி நிலைகளையும் கடந்தபின் சிவநிலையை அறியச் செல்லும் ஞான அனுபவம் இங்கு சொல்லப்படுகிறது.

அங்கு ‘நான் அறிகிறேன்’ என்ற தனி அறிபவனும் ‘என் அறிவு’ என்ற தனி உணர்வும் கரைந்து போகின்றன.

இது அறிவிழப்பு அல்ல; தனித்த ‘நான்’ என்ற மையம் மறைந்து, பரந்த இறையுண்மையில் ஒருமை அனுபவம் ஏற்படுவதைச் சுட்டுகிறது.

 

பாடல் 8

எங்குமாய் விளங்கும் சிற்சபை இடத்தே, இது அது என உரைப்பதற்கு அரிதாய், தங்கும் ஓர் இயற்கைத் தனி அனுபவத்தைத் தந்து, எனைத் தன்மயம் ஆக்கிப், பொங்கும் ஆனந்த போக போக்கியனாய்ப், புத்த அமுது அருத்தி, என் உளத்தே அங்கையில் கனி போன்று அமர்ந்து அருள் புரிந்த அருட்பெருஞ் சோதி, என் அரசே.

 

பொருள்

முதல் ஏழு பாடல்களில் சொல்லால் எட்ட முடியாத பரம்பொருளை எடுத்துரைத்த வள்ளலார், எட்டாவது பாடலில் மிகவும் நெருக்கமான அக அனுபவத்துக்குக் கொண்டு வருகிறார்.

அதே அளவற்ற அருட்பெருஞ்சோதி சிற்சபையில் விளங்குகிறது, தனித்த இயற்கை அனுபவத்தை அளிக்கிறது, வள்ளலாரைத் தன்மயமாக்குகிறது, பேரானந்தத்தை ஊட்டுகிறது.

‘என் உளத்தே அங்கையில் கனி போன்று’ என்பது தேடிக்கொண்டிருக்கும் தொலைவான ஒன்றல்ல; கையில் வைத்த கனிபோல் உறுதியான நேரடி அனுபவம் என்பதைச் சுட்டுகிறது.

 

அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம் – சாரம்

• அருட்பெருஞ்சோதி அண்டங்களைக் கடந்த பரம்பொருள்.

• அண்டம்–பிண்டம் அனைத்திலும் நீக்கமற நிறைந்தது.

• புலன், மனம், தத்துவம், மறை ஆகியவற்றால் முழுமையாக அளக்க முடியாதது.

• வேதாந்தம்–சித்தாந்தம் முதலிய எல்லா வரையறைகளையும் கடந்தது.

• ஒன்று/பல போன்ற இரட்டைகளையும் கடந்தது.

• தனி “நான்” உணர்வு கரையும் சிவ அனுபவமாக வெளிப்படுகிறது.

• இறுதியில் அகத்திலே நேரடியாக அனுபவிக்கப்படும் அருட்பெருஞ்சோதி.

சுவாமி சரவணானந்தரின் விளக்க ஓட்டத்தோடு ஒப்பிடும்போது, அருட்பெருஞ்சோதி வெறும் வெளிப்புற ஜோதி தரிசனமாக அல்லாமல், அகத்திலிருந்து வாழ்வில் தயவாக மலர வேண்டிய அருள் அனுபவமாகப் புரிகிறது.

 

004. பதி விளக்கம் - pati viḷakkam

இந்தப் பதிகத்தின் மையக் கேள்வி: “பதி – கடவுள் – உண்மையில் யார்?” பல நிலைகள், உலகங்கள், அறிவுகள், இன்பங்கள், காரணங்கள் அனைத்திற்கும் ஆதாரமான ஒரே தனிக்கடவுளை வள்ளலார் விளக்குகிறார்.

 

பாடல் 1

அகர நிலை விளங்கு சத்தர் அனைவருக்கும், அவர்பால் அமர்ந்த சத்திமார் அவர்கள் அனைவருக்கும், அவரால் பகர வரும் அண்ட வகை அனைத்தினுக்கும், பிண்டப் பகுதிகள் அங்கு அனைத்தினுக்கும், பதங்கள் அனைத்தினுக்கும், இகரம் உறும் உயிர் எவைக்கும், கருவிகள் அங்கு எவைக்கும், எப் பொருட்கும், அனுபவங்கள் எவைக்கும், முத்தி எவைக்கும், சிகரம் முதல் சித்தி வகை எவைக்கும் ஒளி வழங்கும் திருச்சிற்றம்பலந்தனிலே தெய்வம் ஒன்றே கண்டீர்.

 

பொருள்

சத்தர்கள், சக்திகள், அண்டங்கள், பிண்டங்கள், உயிர்கள், கருவிகள், அனுபவங்கள், முத்திநிலைகள், சித்திகள் – எந்த நிலையை எடுத்தாலும், அவற்றுக்கெல்லாம் அறிவையும் வெளிப்பாட்டையும் தரும் ஆதார ஒளி ஒன்றே.

வெளியில் பல சக்திகள் தெரிந்தாலும் அவற்றின் மூல ஆதாரம் பல கடவுள்கள் அல்ல: பல செயல்கள் – ஒரே பதி; பல சக்திகள் – ஒரே அருள் மூலாதாரம்.

 

பாடல் 2

வண்ணமிகு பூத வெளி, பகுதி வெளி முதலா வகுக்கும் அடி வெளிகள் எல்லாம் வயங்கு வெளியாகி, எண்ணம் உறும் மா மவுன வெளியாகி, அதன் மேல் இசைத்த பர வெளியாகி, இயல் உபய வெளியாய், அண்ணுறு சிற்பர வெளியாய், தற்பரமாம் வெளியாய், அமர்ந்த பெரு வெளியாகி, அருள் இன்ப வெளியாய், திண்ணம் உறும் தனி இயற்கை உண்மை வெளியான திருச்சிற்றம்பலந்தனிலே தெய்வம் ஒன்றே கண்டீர்.

 

பொருள்

வள்ளலார் பலவகை ‘வெளி’ நிலைகளைச் சொல்லுகிறார்: பூதவெளி முதலான கீழ்நிலைகளிலிருந்து மவுனவெளி, பரவெளி, சிற்பரவெளி, தற்பரவெளி, பெருவெளி, அருளின்பவெளி என்று உயர்த்துகிறார்.

இவை தொடர்பற்ற உலகங்கள் அல்ல; அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக இருப்பது ‘தனி இயற்கை உண்மை வெளி’. இங்கே ‘வெளி’ என்பது வெறும் physical space அல்ல; இறையுண்மை வெளிப்படும் சுத்த அறிவு–அருள் நிலைகளையும் குறிக்கிறது.

 

பாடல் 3

சார் பூத விளக்கமொடு பகுதிகளின் விளக்கம், தத்துவங்கள் விளக்கம் எல்லாம் தரு விளக்கமாகி, நேர் ஆதி விளக்கமதாய், பரை விளக்கமாகி, நிலைத்த பராபரை விளக்கமாகி, அகம் புறமும், பேராசை விளக்கமதாய், சுத்த விளக்கமதாய், பெரு விளக்கமாகி, எல்லாம் பெற்ற விளக்கமதாய், சீர் ஆட விளங்குகின்ற இயற்கை விளக்கமதாம் திருச்சிற்றம்பலந்தனிலே தெய்வம் ஒன்றே கண்டீர்.

 

பொருள்

எல்லா ‘விளக்கங்களுக்கும்’ – அறிவுக்கும், உணர்வுக்கும், வெளிப்பாட்டுக்கும் – பின்னால் ஒரு மூல விளக்கம் உள்ளது.

உடல், பூதம், தத்துவம், அகம், புறம், பரை, பராபரை முதலிய பல நிலைகளில் வெளிப்பட்டாலும் அவற்றின் ஆதாரம் ‘இயற்கை விளக்கம்’. இதனை வள்ளலாரின் ‘கடவுள் இயற்கை விளக்கம்’ என்ற கருத்தோடு தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

 

பாடல் 4

இடம் பெறும் இந்திரிய இன்பம், கரண இன்பம், உலக இன்பம், உயிர் இன்பம் முதல் எய்தும் இன்பமாகி, தடம் பெறும் ஓர் ஆன்ம இன்பம், தனித்த அறிவு இன்பம், சத்தியப் பேரின்பம், முத்தி இன்பமுமாய், அதன் மேல் நடம் பெறும் மெய்ப்பொருள் இன்பம், நிரதிசய இன்பம், ஞானசித்திப் பெரும்போக நாட்டரசு இன்பமுமாய், திடம் பெற ஓங்கிய இயற்கைத் தனி இன்பமயமாம் திருச்சிற்றம்பலந்தனிலே தெய்வம் ஒன்றே கண்டீர்.

 

பொருள்

புலனின்பம் முதல் ஆன்ம இன்பம், ஞான இன்பம், முத்தி இன்பம், பேரின்பம் என்று இன்பத்திற்குப் பல படிநிலைகள் உள்ளன.

ஒவ்வொன்றும் முழுமையான இறை இன்பத்தின் ஒரு வெளிப்பாடு; உச்சத்தில் இருப்பது ‘இயற்கைத் தனி இன்பமயம்’. இறைவனுக்கு இன்பம் வந்து சேருவதில்லை; அவனுடைய இயல்பே பேரின்பம்.

 

பாடல் 5

எல்லாம் தான் உடையதுவாய், எல்லாம் வல்லதுவாய், எல்லாம் தான் ஆனதுவாய், எல்லாம் தான் அலதாய், சொல்லாலும் பொருளாலும் தோன்றும் அறிவாலும் துணிந்து அளக்க முடியாதாய், துரிய வெளி கடந்த, வல்லாளர் அனுபவத்தே அது அதுவாய், அவரும் மதித்திடுங்கால் அரியதுவாய், பெரியதுவாய், அணுவும் செல்லாத நிலைகளினும் செல்லுவதாய் விளங்கும் திருச்சிற்றம்பலந்தனிலே தெய்வம் ஒன்றே கண்டீர்.

 

பொருள்

இறைவன் எல்லாவற்றையும் உடையவன், அனைத்தையும் செய்ய வல்லவன், அனைத்துமாக இருப்பவன்; அதேசமயம் அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்.

‘உலகமே கடவுள்’ என்று மட்டும் சொன்னாலும் போதாது; ‘கடவுள் உலகத்துக்கு வெளியே இருக்கிறார்’ என்று மட்டும் சொன்னாலும் போதாது. அவர் கலந்தும் இருக்கிறார்; கடந்தும் இருக்கிறார்.

Dr. V. Namasivayam தொகுப்பின் விளக்கச் சொல்லாக்கத்தில் இதை ‘கடந்த நிலையில் கடவுள்; கலந்த நிலையில் தெய்வம்’ என்று சுருக்கலாம்.

 

பாடல் 6

அயர்வு அறு பேரறிவாகி, அவ்வறிவுக்கு அறிவாய், அறிவு அறிவுள் அறிவாய், ஆங்கு அதன் உள்ளோர் அறிவாய், மயர்வு அறும் ஓர் இயற்கை உண்மைத் தனி அறிவாய், செயற்கை மன்னும் அறிவு அனைத்தினுக்கும் வயங்கிய தாரகமாய், துயர் அறு தாரக முதலாய், அம் முதற்கு ஓர் முதலாய், துரிய நிலை கடந்ததன் மேல் சுத்தசிவ நிலையாய், உயர்வுறு சிற்றம்பலத்தே எல்லாம் தாம் ஆகி ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

கடவுள் ‘ஒரு அறிவுள்ளவர்’ மட்டுமல்ல; அவர் அறிவுக்கு அறிவு. நாம் அறிகிறோம் என்றால், அறிதலுக்கே ஆதாரமாக உள்ள அடிப்படை ஒளி அவர்.

மனித அறிவு, கரண அறிவு, புலனறிவு முதலிய குறுகிய அறிவுகளுக்குப் பின்னால் மயக்கமற்ற இயற்கைத் தனியறிவு உள்ளது. அது துரியத்தையும் கடந்த சுத்தசிவ நிலை.

 

பாடல் 7

 

அண்டம் எல்லாம், பிண்டம் எல்லாம், உயிர்கள் எல்லாம், பொருள்கள் ஆன எல்லாம், இடங்கள் எல்லாம் நீக்கமற நிறைந்தே, கொண்ட எல்லாம் கொண்ட எல்லாம் கொண்டு கொண்டு மேலும் கொள்வதற்கே இடம் கொடுத்துக் கொண்டு சலிப்பின்றிக், கண்டம் எல்லாம் கடந்துநின்றே, அகண்டமதாய், அதுவும் கடந்த வெளியாய், அதுவும் கடந்த தனி வெளியாம், ஒண் தகு சிற்றம்பலத்தே எல்லாம் வல்லவராய் ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

அண்டம், பிண்டம், உயிர், பொருள், இடம் – அனைத்திலும் இறைவன் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்.

அவர் அகண்டம்; அகண்டத்தையும் கடந்த வெளி; அந்த வெளியையும் கடந்த தனிவெளி. இது அளவிடத்தக்க பொருள் இருப்பு அல்ல; எல்லா இருப்பையும் தாங்கும் அடிப்படை பரிபூரண உண்மை.

 

பாடல் 8

 

பாரொடு நீர், கனல், காற்று, ஆகாயம் எனும் பூதப் பகுதி முதல் பகர் நாதப் பகுதி வரை ஆன ஏர் பெறும் தத்துவ உருவாய், தத்துவ காரணமாய், இயம்பிய காரண முதலாய், காரணத்தின் முடிவாய், நேர் உறும் அம் முடிவு அனைத்தும் நிகழ்ந்திடு பூரணமாய், நித்தியமாய், சத்தியமாய், நிற்குண சிற்குணமாய், ஓர் தரு சன்மாத்திரமாம் திருச்சிற்றம்பலத்தே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் முதல் நாதம் போன்ற நுண்ணிய நிலைகள் வரை உள்ள தத்துவங்களுக்குப் பதி உருவாகவும், காரணமாகவும், காரணத்திற்கும் காரணமாகவும், எல்லா காரணங்களின் நிறைவாகவும் இருக்கிறார்.

‘நிற்குண–சிற்குணம்’ என்பதை குணங்களால் கட்டுப்படாதவர்; அதே சமயம் குணங்களின் வழியாக வெளிப்படுபவர் என்ற இரு முகப் புரிதலோடு அணுகலாம்.

 

பாடல் 9

 

இரவி, மதி, உடுக்கள் முதல் கலைகள் எல்லாம் தம்மோர் இலேசமதாய், எண் கடந்தே இலங்கிய பிண்டாண்டம், பரவும் மற்றைப் பொருள்கள், உயிர்த் திரள்கள் முதல் எல்லாம் பகர் அகத்தும், புறத்தும், அகப்புறத்துடன், அப்புறத்தும், விரவி எங்கும் நீக்கமற விளங்கி, அந்தம் ஆதி விளம்பரிய பேரொளியாய், அவ்வொளிப் பேரொளியாய், உரவு உறு சின்மாத்திரமாம் திருச்சிற்றம்பலத்தே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் ஆகிய காட்சிப் பிரகாசங்களும் அந்த இறைப் பேரொளியுடன் ஒப்பிடும்போது சிறியவை.

அவர் அகம், புறம், அகப்புறம், புறப்புறம் என்ற எல்லா நிலைகளிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார். இங்கு ‘பேரொளி’ என்பது வெறும் physical light அல்ல; அருள், அறிவு, இருப்பு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த இறை வெளிப்பாடு.

‘சின்மாத்திரம்’ தூய அறிவுணர்வு அல்லது consciousness என்ற திசையில் வாசிக்கப்பட வேண்டும்.

 

பாடல் 10

 

ஆற்று விடய ஆனந்தம், தத்துவ ஆனந்தம், அணி யோக ஆனந்தம், மதிப்பரு ஞான ஆனந்தம், பேற்று உறும் ஆன்ம ஆனந்தம், பரமானந்தம் சேர் பிரமானந்தம், சாந்தப் பேரானந்தத்தோடு, ஏற்றிடும் ஏகானந்தம், அத்துவித ஆனந்தம், இயன்ற சச்சிதானந்தம், சுத்தசிவானந்த ஊற்றமதாம் சமரசானந்த சபை தனிலே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

விடய இன்பம், தத்துவ ஆனந்தம், யோக ஆனந்தம், ஞான ஆனந்தம், ஆன்ம ஆனந்தம், பரமானந்தம், பிரமானந்தம், ஏகானந்தம், அத்வைத ஆனந்தம், சச்சிதானந்தம், சுத்தசிவானந்தம் என பல ஆனந்த நிலைகள் வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன.

முடிவாக ‘சமரச ஆனந்தம்’ வைக்கப்படுகிறது. முன்னைய அனுபவங்களை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை என்று நிராகரிப்பதல்ல; அவற்றின் எல்லைகளைத் தாண்டி ஒரே அருட்சிவ உண்மையில் சமரசப்படுத்துதல் இங்கு மையம்.

பாடல் 11

 

வகுத்த உயிர் முதல் பலவாம் பொருள்களுக்கும் வடிவம், வண்ண நலம் முதல் பலவாம் குணங்களுக்கும், புகுதல், புகுத்தல், உறல் முதல் பலவாம் செயல்களுக்கும் தாமே புகல் கரணம், உபகரணம், கருவி, உபகருவி, மிகுந்த உறுப்பு, அதிகரணம், காரணம், பல் காலம் விதித்திடும் மற்றவை முழுதும் ஆகி, அல்லார் ஆகி, உகப்பு உறும் ஓர் சுத்தசிவானந்த சபை தனிலே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

 

பொருள்

ஒரு நிகழ்வு நடைபெற வடிவம், குணம், செயல், கருவி, துணைக்கருவி, காரணம், காலம் என பல அம்சங்கள் தேவை; அவற்றின் பின்னணியில் இறையாற்றல் இருக்கிறது.

ஆனால் ‘அவை எல்லாமே கடவுள்’ என்று நேரடியாகச் சமமாக்க முடியாது. அதனால்தான் வள்ளலார் ‘முழுதும் ஆகி, அல்லார் ஆகி’ என்று கூறுகிறார்: அவர் அவற்றில் வெளிப்படுகிறார்; அவற்றால் கட்டுப்படுவதில்லை.

 

பாடல் 12

இயற்கையிலே பாசங்கள் ஒன்றும் இலார், குணங்கள் ஏதும் இலார், தத்துவங்கள் ஏதும் இலார், மற்றோர் செயற்கை இலார், பிறப்பு இலார், இறப்பு இலார், யாதும் திரிபு இலார், களங்கம் இலார், தீமை ஒன்றும் இலார், வியப்பு உற வேண்டுதல் இலார், வேண்டாமை இலார், மெய்யே மெய் ஆகி எங்கும் விளங்கி இன்பமயமாய், உயத்தரும் ஓர் சுத்தசிவானந்த சபை தனிலே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

பொருள்

பதியின் தூய சொரூபம் எதிர்மறை வரையறைகளால் விளக்கப்படுகிறது: பாசம் இல்லை, பிறப்பு இல்லை, இறப்பு இல்லை, மாற்றம் இல்லை, களங்கம் இல்லை, தீமை இல்லை, வேண்டும்/வேண்டாம் என்ற குறைநிலை இல்லை.

அவர் ‘மெய்யே மெய்’, இயற்கையாகவே இன்பமயம். இறைவன் தேவைகள் உள்ள ஒரு பெரிய மனிதனைப்போல அல்ல; முழுமையான பரிபூரண இருப்பு.

 

பாடல் 13

ஒன்றும் அலார், இரண்டும் அலார், ஒன்று இரண்டும் ஆனார்; உருவும் அலார், அருவும் அலார், உரு அருவும் ஆனார்; அன்றும் உளார், இன்றும் உளார், என்றும் உளார்; தமக்கு ஓர் ஆதி இலார், அந்தம் இலார், அரும் பெருஞ் சோதியினார்; என்று கனல் மதி அகத்தும் புறத்தும் விளங்கிடுவார்; யாவும் இலார், யாவும் உளார், யாவும் அலார், யாவும் ஒன்றுறு தாம் ஆகி நின்றார் திருச்சிற்றம்பலத்தே ஓங்குகின்ற தனிக்கடவுள் ஒருவருண்டே கண்டீர்.

பொருள்

இது முழுப் பதிகத்தின் உச்சி. கடவுளை ‘ஒன்று’ என்று சொன்னாலும் முழுமையில்லை; ‘இரண்டு’ என்றும் அல்ல; உருவமல்ல, அருவமல்ல, உருவும் அருவும் ஆக வெளிப்படுபவர்.

அவருக்கு தொடக்கம் இல்லை, முடிவு இல்லை. ‘யாவும் இலார்; யாவும் உளார்; யாவும் அலார்’ என்பது முரண்பாடு அல்ல: பதி அனைத்திலும் உள்ளார், அனைத்தாக வெளிப்படுகிறார், ஆனால் எந்த ஒன்றாலும் அவரை முழுமையாக அடையாளப்படுத்த முடியாது.

 

பதி விளக்கம் – சாரம்

இந்தப் பதிகத்தில் “பதி” ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத் தெய்வத்தின் பெயராக மட்டும் சுருங்கவில்லை. பதி என்பது ஒரே தனிக்கடவுள்; அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; அனைத்திலும் கலந்தவர்; அனைத்தையும் கடந்தவர்; அறிவுக்கு அறிவு; ஒளிக்கு பேரொளி; இன்பங்களுக்கு மூலப் பேரின்பம்; தத்துவங்களுக்கு காரணம்; காலம், காரணம், கருவி அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; உருவம்/அருவம் போன்ற இருமைகளை கடந்தவர்.

Dr. V. Namasivayam அவர்களின் VETRI விளக்க ஓட்டத்தில் பயன்படுத்தப்படும் “கடந்த நிலையில் கடவுள்; கலந்த நிலையில் தெய்வம்” என்ற சுருக்கம் இப்பதிகத்தின் முக்கிய தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

 

005. சிவபதி விளக்கம் - sivapati viḷakkam

பதி விளக்கம் “பதி யார்?” என்று தத்துவ ரீதியாக விளக்கிய பின், சிவபதி விளக்கம் அந்த ஒரே பதியை உலகின் ஒவ்வொரு பரஸ்பர உறவுக்குள்ளும் செயல்படும் சிவநிலையாகக் காட்டுகிறது.

 

பாடல் 1

 

உரை வளர் கலையே, கலை வளர் உரையே, உரை கலை வளர்தரு பொருளே; விரை வளர் மலரே, மலர் வளர் விரையே, விரை மலர் வளர்தரு நறவே; கரை வளர் தருவே, தரு வளர் கரையே, கரை தரு வளர் கிளர் கனியே; பரை வளர் ஒளியே, ஒளி வளர் பரையே, பரை ஒளி வளர் சிவபதியே.

பொருள்

இப்பாடல் முழுவதும் ஒன்றையொன்று வளர்க்கும் தொடர்புகளை முன்வைக்கிறது. உரை கலையை வளர்க்கிறது; கலை உரையை வளர்க்கிறது. மலர் மணத்தைத் தருகிறது; மணம் மலரின் இருப்பை உணரச் செய்கிறது.

இவ்வாறான ஒன்றினுள் ஒன்று, ஒன்றால் ஒன்று வளர்தல் என்பது உலகின் அடிப்படை ஒற்றுமையைச் சுட்டுகிறது. அந்த பரஸ்பர வளர்ச்சியின் உள்ளார்ந்த ஆதாரமே சிவபதி.

 

பாடல் 2

 

ஒளி வளர் உயிரே, உயிர் வளர் ஒளியே, ஒளி உயிர் வளர்தரும் உணர்வே; வெளி வளர் நிறைவே, நிறை வளர் வெளியே, வெளி நிறை வளர்தரு விளைவே; வளி வளர் அசைவே, அசை வளர் வளியே, வளி அசை வளர்தரு செயலே; அளி வளர் அனலே, அனல் வளர் அளியே, அளி அனல் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

இங்கு ஒளி ↔ உயிர் ↔ உணர்வு, வெளி ↔ நிறைவு ↔ விளைவு, வளி ↔ அசைவு ↔ செயல், அளி/கருணை ↔ அனல்/சக்தி ஆகிய தொடர்புகள் வருகின்றன.

உயிரில் உள்ள உணர்ச்சி ஒளியாக விளங்குகிறது; ஒளி உயிரின் உணர்வை வளர்க்கிறது. சிவபதி செயலற்ற பரம்பொருள் அல்ல; உயிர், அறிவு, இயக்கம், கருணை அனைத்திலும் செயல்படும் ஆதார உண்மை.

 

பாடல் 3

 

அடி வளர் இயலே, இயல் வளர் அடியே, அடி இயல் வளர்தரு கதியே; முடி வளர் பொருளே, பொருள் வளர் முடியே, முடி பொருள் வளர் சுக நிதியே; படி வளர் விதையே, விதை வளர் படியே, படி விதை வளர் பல நிகழ்வே; தடி வளர் முகிலே, முகில் வளர் தடியே, தடி முகில் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

ஆரம்பம், இயல்பு, பயணம், முடிவு, காரணம், விதை, வளர்ச்சி, நிகழ்வு – இவை தனித்தனி அல்ல. விதையினுள் மரம் மறைந்து இருக்கிறது; மரத்தினுள் அடுத்த விதை வருகிறது.

இறைவன் உலகின் ஆரம்பத்தில் மட்டும் இருந்து விலகிவிடவில்லை. காரணமும் அவர்; வளர்ச்சியின் ஒழுங்கும் அவர்; விளைவும் அவர்; முடிவின் இன்பமும் அவர்.

 

பாடல் 4

சிரம் வளர் முதலே, முதல் வளர் சிரமே, சிர முதல் வளர்தரு செறிவே; தரம் வளர் நிலையே, நிலை வளர் தரமே, தர நிலை வளர்தரு தகவே; வரம் வளர் நிறையே, நிறை வளர் வரமே, வர நிறை வளர்தரு வயமே; பரம் வளர் பதமே, பதம் வளர் பரமே, பர பதம் வளர் சிவபதியே.

பொருள்

முதல்–உச்சி, தரம்–நிலை, வரம்–நிறைவு, பரம்–பதம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

இறைவன் நாம் ஏறிச் செல்ல வேண்டிய முடிவுநிலை மட்டுமல்ல; அந்த உயர்வுக்கு வலிமை தரும் ஆதாரமும் அவரே. ‘பரம் வளர் பதம்; பதம் வளர் பரம்’ என்பது பரம்பொருளும் இறைநிலையும் பிரிக்க முடியாதவை என்பதைச் சுட்டுகிறது.

 

பாடல் 5

 

திரு வளர் வளமே, வளம் வளர் திருவே, திரு வளம் வளர்தரு திகழ்வே; உரு வளர் வடிவே, வடிவு வளர் உருவே, உரு வடிவு வளர்தரு முறைவே; கரு வளர் அருவே, அரு வளர் கருவே, கரு அரு வளர் நவ கதியே; குரு வளர் நெறியே, நெறி வளர் குருவே, குரு நெறி வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

திரு–வளம், உரு–வடிவு, கரு–அரு, குரு–நெறி போன்ற இணைகள் மூலம் உள்ளடக்கம்–வெளிப்பாடு பிரிக்க முடியாத தன்மை காட்டப்படுகிறது.

குரு நெறியை வெளிப்படுத்துகிறார்; உண்மையான நெறியே குருவின் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையான குரு நெறிக்கும் ஆதாரம் சிவபதியே.

  

பாடல் 6

 

நிறை வளர் முறையே, முறை வளர் நிறையே, நிறை முறை வளர் பெரு நெறியே; பொறை வளர் புவியே, புவி வளர் பொறையே, புவி பொறை வளர்தரு புனலே; துறை வளர் கடலே, கடல் வளர் துறையே, துறை கடல் வளர்தரு சுதையே; மறை வளர் பொருளே, பொருள் வளர் மறையே, மறைப் பொருள் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

ஒழுங்கும் நிறைவும் ஒன்றையொன்று வளர்க்கின்றன. பூமி தாங்குகிறது; நீர் வளப்படுத்துகிறது; துறை கடலை அணுகச் செய்கிறது; கடல் துறைக்கு பொருள் தருகிறது.

மறை இறைபொருளைத் தெரிவிக்கிறது; ஆனால் அந்த மெய்ப்பொருள் இல்லையெனில் மறைக்கும் பொருள் இல்லை. மறை சிவபதியை நோக்குகிறது; சிவபதியால் மறைக்கு மெய்ப்பொருள் கிடைக்கிறது.

 

பாடல் 7

 

தவம் வளர் தயையே, தயை வளர் தவமே, தவ நிறை தயை வளர் சதுரே; நவம் வளர் புரமே, புரம் வளர் நவமே, நவ புரம் வளர்தரும் இறையே; துவம் வளர் குணமே, குணம் வளர் துவமே, துவ குணம் வளர்தரு திகழ்வே; சிவம் வளர் பதமே, பதம் வளர் சிவமே, சிவ பதம் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

இந்தப் பாடலின் முதல் வரி சுத்த சன்மார்க்கப் பார்வையில் மிகவும் முக்கியம்: ‘தவம் வளர் தயையே; தயை வளர் தவமே.’ உண்மையான தவம் உயிர்களிடத்தில் கருணையை வளர்க்க வேண்டும்; கருணை அதிகரிக்கும்போது உள்ளம் தூய்மையடைந்து உண்மையான தவமும் ஆழமடைகிறது.

தயவு இல்லாத தவம் முழுமையல்ல; உண்மையான தயவு தானே ஒரு உயர்ந்த தவம்.

‘சிவம் வளர் பதமே; பதம் வளர் சிவமே’ என்பது பதி மற்றும் சிவம் இரு வேறு இறைகள் அல்ல என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது. சரவணானந்தரின் விளக்கங்களில் அருட்பெருஞ்சோதி அனுபவத்தின் வாழ்வியல் வெளிப்பாடாக தயவு வலியுறுத்தப்படுவது இதனுடன் நெருக்கமாகப் பொருந்துகிறது.

 

பாடல் 8

 

நடம் வளர் நலமே, நலம் வளர் நடமே, நட நலம் வளர்தரும் ஒளியே; இடம் வளர் வலமே, வலம் வளர் இடமே, இடம் வலம் வளர்தரும் இசைவே; திடம் வளர் உளமே, உளம் வளர் திடமே, திட உளம் வளர்தரு திருவே; கடம் வளர் உயிரே, உயிர் வளர் கடமே, கடம் உயிர் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

நடம் என்பது வெளிப்புற நடனம் மட்டுமல்ல; இறை இயக்கத்தையும் குறிக்கலாம். நலம் அந்த இயக்கத்தை வளப்படுத்துகிறது; இறை இயக்கம் நலத்தை உருவாக்குகிறது.

உறுதியான உள்ளம் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை அளிக்கிறது; அருள் அனுபவம் உள்ளத்தின் திடத்தை அதிகரிக்கிறது. ‘கடம்–உயிர்’ இணை உடலமைப்பு/தாங்கும் அமைப்பு மற்றும் உயிர்ப்பின் பரஸ்பரச் சார்பை நோக்கிச் செல்லும் வகையில் வாசிக்கலாம். அதனை இயக்கும் அடிப்படை உயிராற்றல் சிவபதி.

 

பாடல் 9

 

அது வளர் அணுவே, அணு வளர் அதுவே, அது அணு வளர்தரும் உறவே; விது வளர் ஒளியே, ஒளி வளர் விதுவே, விது ஒளி வளர்தரு செயலே; மது வளர் சுவையே, சுவை வளர் மதுவே, மது உறு சுவை வளர்தரு இயலே; பொது வளர் வெளியே, வெளி வளர் பொதுவே, பொது வெளி வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

‘அது’ – பரம்பொருள்; ‘அணு’ – மிகச்சிறிய நிலை. பெரிய பரம்பொருளுக்கும் மிகச்சிறிய அணுநிலைக்கும் இடையே பிரிக்க முடியாத உறவை வள்ளலார் காட்டுகிறார்.

ஒளியும் அதன் மூலமும், தேனும் அதன் சுவையும், பொதுவும் வெளியும் ஒன்றையொன்று உணர்த்துகின்றன. மிகப் பெரியதிலும் அவர்; மிகச் சிறியதிலும் அவர்.

 

 

பாடல் 10

 

நிதி வளர் நிலமே, நிலம் வளர் நிதியே, நிதி நிலம் வளர்தரு நிறைவே; மதி வளர் நலமே, நலம் வளர் மதியே, மதி நலம் வளர்தரு பரமே; கதி வளர் நிலையே, நிலை வளர் கதியே, கதி நிலை வளர்தரு பொருளே; பதி வளர் பதமே, பதம் வளர் பதியே, பதி பதம் வளர் சிவபதியே.

 

பொருள்

இறுதிப் பாடல் சிவபதி விளக்கத்தின் மொத்தக் கருத்தை ‘பதி–பதம்’ உறவில் முடிக்கிறது. பதி – இறைவன்; பதம் – இறைநிலை/அடைவு/அருள் நிலை.

பதி பதத்தை அருள்கிறார்; பதத்தின் அனுபவத்தில் பதியின் உண்மை வெளிப்படுகிறது. ஆன்மிகப் பாதையின் ஆரம்பம், பயணம், இலக்கு ஆகிய அனைத்திலும் இறைவனுடைய அருள் செயல்படுகிறது.

 

சிவபதி விளக்கம் – சாரம்

இந்தப் பதிகத்தின் அடிப்படை அமைப்பு: A வளர B; B வளர A; A + B வளர்த்தருவது சிவபதி. இதன் மூலம் உலகை “இது உலகம், அது கடவுள்” என்று முற்றிலும் இரண்டாகப் பிரிப்பதற்குப் பதிலாக, பரஸ்பர உறவுகளின் உள்ளார்ந்த ஆதாரமாக சிவபதி காட்டப்படுகிறார்.

• ஒளி – உயிர்

• வெளி – நிறை

• வளி – அசைவு

• தவம் – தயை

• சிவம் – பதம்

• அணு – அது

• குரு – நெறி

• மறை – பொருள்

• பதி – பதம்

Dr. V. Namasivayam அவர்களின் விளக்கச் சொல்லாக்கத்தில் “பதியின் சிறப்பு இயல்பு – சிவம்” என்ற சுருக்கம் இந்தப் பதிகத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

 

மூன்று பதிகங்களின் ஒட்டுமொத்த சாரம்

இந்த மூன்று பதிகங்களையும் ஒரே ஞான விளக்கத்தின் மூன்று படிகளாக வாசிக்கலாம்.

 

பதிகம்	முதன்மைக் கேள்வி	வள்ளலார் தரும் விளக்கம்
அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம்	இறைவனை அறிவால் அல்லது தத்துவ வரையறையால் முழுமையாகக் கட்ட முடியுமா?	எல்லா தத்துவ, சமய, அறிவு, இருமைகளையும் கடந்த அருட்பெருஞ்சோதி; இறுதியில் அகத்தில் அனுபவிக்கப்படுகிறான்.
பதி விளக்கம்	அந்த அருட்பெருஞ்சோதி யார்?	அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; அனைத்திலும் கலந்து, அனைத்தையும் கடந்த ஒரே தனிக்கடவுள் – பதி.
சிவபதி விளக்கம்	அந்த பதி உலகிலும் உயிரிலும் எவ்வாறு செயல்படுகிறார்?	ஒளி, உயிர், அறிவு, வெளி, இயக்கம், தயை, தவம், குரு, நெறி முதலிய அனைத்தையும் உள்ளிருந்து வளர்க்கும் சிவபதி.

 

மூன்று படிகளின் தொடர்ச்சி

அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம் → “இறைவனை எந்த வரையறையாலும் கட்ட முடியாது.” பதி விளக்கம் → “அந்த வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டவர் ஒரே தனிக்கடவுள்; அனைத்திலும் கலந்தும் அனைத்தையும் கடந்தும் இருக்கிறார்.” சிவபதி விளக்கம் → “அந்த ஒரே பதி, உயிர்–ஒளி–அறிவு–தயை–தவம்–சிவம் ஆகிய அனைத்தினுள்ளும் செயலாற்றும் வாழும் இறையுண்மை.”

 

அருட்பெருஞ்சோதி = பதி = சிவபதி என்று பெயர்களை இயந்திரமாக சமமாக்குவது பொருத்தமல்ல. அவை ஒரே இறையுண்மையின் வேறுவேறு விளக்க நிலைகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

• அருட்பெருஞ்சோதி – இறைவனின் அளவற்ற அருள்-ஒளி உண்மை.

• பதி – அந்த ஒரே பரம்பொருள் அனைத்திற்கும் தலைமை ஆதாரம் என்பதைக் குறிக்கும்.

• சிவபதி – அந்த பதியின் தூய சிவ சொரூபமும், உயிரிலும் பிரபஞ்சத்திலும் செயல்படும் இறைநிலையும்.

இதனுடன் தயவு மிக முக்கியமான பாலமாக வருகிறது. “தவம் வளர் தயையே; தயை வளர் தவமே” என்று சிவபதி விளக்கம் கூறுவதுபோல், அருளின் உண்மை உயிர்களிடத்தில் கருணையாக வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே சுத்த சன்மார்க்க வாழ்வியல் திசை.

 

ஒட்டுமொத்த முடிவு

அளவற்ற அருட்பெருஞ்சோதியே ஒரே பதி; அந்த பதி அனைத்திலும் கலந்து அனைத்தையும் கடந்த சிவ உண்மையாக விளங்குகிறார்; மனிதனில் அந்த இறையுண்மை அறிவு, ஆனந்தம், அருள் மற்றும் குறிப்பாக தயவாக அனுபவமாக மலர வேண்டும்.

பார்வைக்கு எடுத்த ஆதாரங்கள்

திருவருட்பா – ஆறாம் திருமுறை, 003. அருட்பெருஞ்சோதி அட்டகம் – thiruarutpa.org/thirumurai/v/T317/tm/arutperunjsoothi_attakam

திருவருட்பா – ஆறாம் திருமுறை, 004. பதி விளக்கம் – thiruarutpa.org/thirumurai/v/T237/tm/pathi_vilakkam

திருவருட்பா – ஆறாம் திருமுறை, 005. சிவபதி விளக்கம் – thiruarutpa.org/thirumurai/v/T297/tm/sivapathi_vilakkam

சுவாமி சரவணானந்தர் – அருட்பெருஞ்சோதி, தயவு, சுத்த சன்மார்க்கம் தொடர்பான விளக்க எழுத்துக்கள்.

ஊரன் அடிகளார் – வள்ளலார் திருவருட்பா மற்றும் உரைநடை எழுத்துக்களை மையமாகக் கொண்ட ஆய்வுப் பார்வை.

Dr. V. Namasivayam – VETRI / “சன்மார்க்கம் அறிவோம்” தொகுப்பு, குறிப்பாக பதி, சிவம், கடவுள் பற்றிய விளக்கங்கள்.