ஆறாம் திருமுறை – 050. திருநடப் புகழ்ச்சி

 

ஆறாம் திருமுறை – 050. திருநடப் புகழ்ச்சி

திருச்சிற்றம்பலம்

1

பதியே எம் பரனே எம் பரம்பரனே எமது
பராபரனே ஆனந்தப் பதம் தரு மெய்ஞ்ஞான
நிதியே மெய் நிறைவே மெய் நிலையே மெய் இன்ப
நிருத்தம் இடும் தனித் தலைமை நிபுண மணி விளக்கே
கதியே என் கண்ணே என் கண்மணியே எனது
கருத்தே என் கருத்தில் உற்ற கனிவே செங்கனியே
துதியே என் துரையே என் தோழா என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

இறைவனே! நீயே எங்களுக்குத் தலைவனான பதி; எங்களைக் கடந்த மேலான பரம்பொருள்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பராபரன்.

உயிர்களுக்கு அழிவில்லாத ஆனந்த நிலையை வழங்கும் மெய்ஞ்ஞானச் செல்வம் நீயே. உண்மையான நிறைவு, மாறாத மெய்நிலை, உண்மையான பேரின்பம் அனைத்தும் நீயே.

பேரின்பத் திருநடனம் புரியும் ஒப்பற்ற தலைவனே! ஞான ஒளி வீசும் மணிவிளக்கே!

நான் அடைய வேண்டிய கதியும் நீ; என் பார்வையும் நீ; கண்ணுக்குள் இருக்கும் கண்மணிபோல் எனக்கு அருமையானவனும் நீ. என் எண்ணமாகவும், என் உள்ளத்தில் முதிர்ந்து கனிந்த இனிய அனுபவமாகவும் இருப்பவன் நீ.

என் புகழ்ச்சிக்குரியவனே, என் தலைவனே, என் நெருங்கிய தோழனே — என் உள்ளத்தையே சுத்த சபையாகக் கொண்டு சுத்த நடம் புரியும் அருட்சிகாமணியே என்று வள்ளலார் போற்றுகிறார்.

---

2

ஆரணமே ஆகமமே ஆரண ஆகமத்தின்
அரும்பொருளே அரும்பொருளின் அனுபவமே அறிவே
காரணமே காரியமே காரண காரியங்கள்
கடந்த பெரும் பதியே என் கருத்து அமர்ந்த நிதியே
பூரணமே புண்ணியமே பொது விளங்கும் அரசே
புத்தமுதே சத்தியமே பொன்னே செம்பொருளே
தோரணமே விளங்கு சித்திபுரத்தினும் என் உளத்தும்
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

இறைவனே! நீயே ஆரணம் — வேதம்; நீயே ஆகமம். வேதங்களும் ஆகமங்களும் கூறுகின்ற அரிய உட்பொருளும் நீயே.

அந்த அரிய உண்மையை வெறும் நூலறிவாக அல்லாமல் நேரடியாக உணர்ந்து அனுபவிக்கும் அனுபவ ஞானமும் நீயே.

உலகத்தின் காரணமும் நீ; அதிலிருந்து தோன்றும் காரியங்களும் நீ. ஆனாலும் காரணம்–காரியம் என்ற இருமைக்கும் அப்பாற்பட்ட பெரும்பதியும் நீயே. என் மனத்தில் நிலைபெற்ற அழியாத செல்வமே! முழுமையான பூரணமே! புண்ணியத்தின் வடிவமே! அனைவருக்கும் பொதுவாக விளங்குகின்ற அரசே!

என்றும் புதிதாய் இனிக்கும் அமுதமே; அழியாத சத்தியமே; பொன்னைப் போன்ற தூய பொருளே; உயர்ந்த செம்பொருளே!

வெளியில் சித்திபுரத்தில் விளங்குவது போலவே, என் உள்ளத்திலும் சுத்த நடம் புரிகின்ற இறைவனே என்று பாடுகிறார்.

 

3

இணை ஏதும் இன்றி நின்ற இறையவனே மறை சொல் ஏகமுமாய் அனேகமுமாய் இலங்கு பரம்பரனே
அணை ஏதும் இன்றி நிறை பெரும் புனலே அதன் மேல் அனலே என் அப்பா என் அவத்தை எல்லாம் கடத்தும்
புணையே மெய்ப்பொருளே மெய்ப்புகழே மெய்ப்புகலே பொதுவே உள்ளதுவே தற்போதம் இலார்க்கு உதவும்
துணையே சத்துவமே தத்துவமே என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

பொருள்

உனக்கு ஒப்பான இரண்டாவது ஒன்று இல்லாத ஒப்பற்ற இறைவனே!

வேதங்கள் உன்னை ஒரே பரம்பொருள் என்றும், அதே சமயம் பல வடிவங்களாக வெளிப்படுபவன் என்றும் கூறுகின்றன. ஆகவே ஒன்றாகவும் பலவாகவும் விளங்கும் பரம்பொருள் நீ.

எல்லையற்ற பெருவெள்ளம்போல் எங்கும் நிறைந்திருப்பவனும் நீ; அதனையும் கடந்த பேரொளி அல்லது ஞானத் தீயாக இருப்பவனும் நீ.

என் தந்தையே! பிறப்பு, இறப்பு, துன்பம், அறியாமை போன்ற வாழ்க்கையின் எல்லா அவத்தைகளிலிருந்தும் என்னைக் கடத்திச் செல்லும் தெப்பம் / புணை நீயே.

மெய்ப்பொருளும், உண்மையான புகழும், பாதுகாப்பான புகலிடமும் நீ.

இங்கே வரும் “தற்போதம்” என்பது வெறும் “இப்போது” என்ற பொருள் அல்ல; சைவ சித்தாந்தப் பயன்பாட்டில் உயிரின் தன்முனைப்பு அல்லது “நான்” என்ற தனியுணர்வைக் குறிக்கக்கூடிய சொல். சுவாமி சரவணானந்தரும் இதனை ஆன்மாவின் “நான்” உணர்வோடு தொடர்புபடுத்தி விளக்குகிறார்.

எனவே, அந்தத் தன்முனைப்பு நீங்கி இறையருளைச் சார்ந்தவர்களுக்கு உதவும் துணை நீயே. தூய சத்துவமும், எல்லாத் தத்துவங்களின் அடிப்படை உண்மையும் நீயே. என் உள்ளத்தில் சுத்த நடம் செய்பவனே என்று வள்ளலார் போற்றுகிறார்.

---

4

எருதின் உழைத்து இருந்தேனுக்கு இரங்கி அடிச் சிறியேன்இருந்த இடம் தனைத் தேடி இணைப் பரிமான் ஈர்க்கும்
ஒரு திருத்தேர் ஊர்ந்து என்னை உடையவளோடு அடைந்தே உள்வாயில் தாழ் பிடித்துப் பயத்தொடு நின்றேனே
வருதி எனத் திருக்கரங்கள் அசைத்து அழைத்த பதியே மணியே என் மருந்தே என் வாழ்வே என் வரமே
சுருதி முடி அடிக்கு அணிந்த துரையே என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

எருதுபோல் உலக வாழ்க்கையின் பாரங்களைச் சுமந்து உழைத்துக் கொண்டிருந்த இந்தச் சிறியவனாகிய என்னைக் கண்டு இறைவன் இரக்கம் கொண்டான். நான் இருந்த இடத்தையே தேடி, இணையான குதிரைகள் இழுக்கும் திருத்தேரில், தன்னை உடைய சக்தியுடன் வந்து என்னை அணைந்தான் என்று வள்ளலார் அருட்காட்சியை உருவகப்படுத்துகிறார்.

ஆனால் நான் பயத்தால் உள்ளக வாசலின் தாழ்ப்பாளைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றேன்.

அப்போது இறைவன் தனது திருக்கைகளை அசைத்து, “வருவாய்”

என்று அன்புடன் அழைத்தான்.

அத்தகைய இறைவனே எனக்கு அரிய மணி; என் ஆன்ம நோய்களைத் தீர்க்கும் மருந்து; என் உண்மையான வாழ்வு; நான் பெற்ற மிகப் பெரிய வரம். வேதங்களின் உச்சமும் வணங்கும் திருவடிகளைக் கொண்ட தலைவனே — நீ இப்போது என் உள்ளத்திலேயே சுத்த நடனம் புரிகிறாய் என்கிறார்.

 

5

அக வடிவை ஒரு கணத்தே அனக வடிவாக்கி
அருள் அமுதம் உவந்து அளித்தே அடிக்கடி என் உளத்தே
முக வடிவம் தனைக்காட்டிக் களித்து வியந்திடவே
முடிபு அனைத்தும் உணர்த்தி ஒரு முன்னிலை இல்லாதே
சக வடிவில் தானாகி நானாகி நானும்
தானும் ஒரு வடிவாகித் தனித்து ஓங்கப் புரிந்தே
சுக வடிவம் தனை அளித்த துரையே என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

 

 

பொருள்

என் அகத்திலிருந்த குறைகள், மாசுகள், அறியாமைகள் அனைத்தையும் ஒரே கணத்தில் மாற்றி, என் அக வடிவை அனக வடிவாக — குற்றமற்ற தூய வடிவாக மாற்றினாய். பின்னர் அருள் அமுதத்தை மகிழ்ச்சியுடன் எனக்குக் கொடுத்தாய். என் உள்ளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் உன் அருட்முகத்தைக் காட்டி நான் பேரின்பத்தால் மகிழவும் வியக்கவும் செய்தாய். ஆன்மிக உண்மைகளின் இறுதி முடிவுகளையும் எனக்கு உணர்த்தினாய். அதன்பின் “இறைவன் அங்கே — நான் இங்கே” என்ற முன்னிலை வேறுபாடே இல்லாமல், அவன் நானாகவும், நான் அவனாகவும்

இருவரும் வேறு அல்லாத ஒருமை அனுபவத்தை அருளினாய். “நான்” மற்றும் “தான்” என்ற பிரிவு கரைந்து, இரண்டும் ஒரே வடிவாகி, தனிப்பெரும் உண்மையாக விளங்கும்படி செய்தாய்.

இவ்வாறு எனக்குப் பேரின்ப வடிவையே அளித்த தலைவனே, என் உள்ளத்தில் சுத்த நடம் செய்கின்றாய் என்கிறார்.

 

6

உடுத்த துகில் அவிழ்த்து விரித்து ஒரு தரையில் தனித்தே உன்னாதும் உன்னி உளத்து உறு கலக்கத்தோடே
படுத்து அயர்ந்த சிறியேன் தன் அருகு அணைந்து மகனே பயம் உனக்கு என் என்று என்னைப் பரிந்து திருக்கரத்தால்
அடுத்து அணைத்துக் கொண்டு எடுத்துப் போய்ப் பிறிதோர் இடத்தே அமர்த்தி நகைத்து அருளிய என் ஆண்டவனே அரசே
தொடுத்து அணி என் மொழி மாலை அணிந்து கொண்டு என் உளத்தே சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

ஒரு சமயம் நான் தனியாகத் தரையில் துணியை விரித்துப் படுத்திருந்தேன். மனம் பலவற்றை எண்ணி மிகுந்த கலக்கத்தில் இருந்தது.

அவ்வாறு மனக்கவலையால் அயர்ந்து கிடந்த சிறியவனாகிய என்னருகில் இறைவன் வந்தான்.

ஒரு தந்தை தன் குழந்தையிடம் கேட்பது போல,

“மகனே, உனக்கு ஏன் பயம்?”

என்று அன்போடு கேட்டான்.

தன் திருக்கரங்களால் என்னை அணைத்துக் கொண்டு, அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று வேறொரு பாதுகாப்பான நிலையில் அமர்த்தி, புன்னகையுடன் அருள் புரிந்தான்.

இங்கே வள்ளலார் இறைவனை தொலைவில் இருக்கும் கடவுளாகக் காணவில்லை. பயப்படும் குழந்தையை அரவணைக்கும் தாய்–தந்தை போன்ற அருள் வடிவாக அனுபவிக்கிறார்.

நான் சொற்களால் தொடுத்து அணிவித்த இந்தப் பாடல் மாலையையும் அன்புடன் ஏற்றுக் கொண்ட ஆண்டவனே, என் உள்ளத்தில் சுத்த நடம் புரிகின்றாய் என்கிறார்.

---

7

ஆற்றாத அடிச் சிறியேற்கு ஆற்றல் மிகக் கொடுத்தே
அம்மையுமாய் அப்பனுமாய் ஆதரித்து அன்புடனே
போற்றாத குற்றம் எல்லாம் பொறுத்து அருளி எனை இப்பூதலத்தார் வானகத்தார் போற்றி மதித்திடவே
ஏற்றாத உயர்நிலைமேல் ஏற்றி எல்லாம் வல்ல
இறைமையும் தந்து அருளிய என் இறையவனே எனக்கே
தோற்றாத தோற்றுவித்த துரையே என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

எதையும் செய்ய ஆற்றல் இல்லாத மிகச் சிறியவனாகிய எனக்கு நீ அளவற்ற ஆற்றலை வழங்கினாய். தாயாகவும் தந்தையாகவும் இருந்து அன்புடன் என்னை ஆதரித்தாய்.

நான் செய்த எண்ணற்ற குற்றங்களையும், உன்னை முறையாகப் போற்றாத குறைகளையும் பொருட்படுத்தாமல் பொறுத்து அருளினாய்.

அதுமட்டுமல்லாமல், இந்தப் பூமியில் உள்ளவர்களும் விண்ணுலகத்தாரும் என்னைப் போற்றி மதிக்கும் அளவுக்கு என்னை உயர்த்தினாய். நான் அடையத் தகுதியே இல்லாத உயர்ந்த அருள் நிலைக்கு என்னை ஏற்றினாய்.

மேலும், இறைவனுடைய அருட்சக்தியில் பங்குபெறும் அளவுக்கு எல்லாம் வல்ல அருள் ஆற்றலையும் வழங்கினாய் என்று வள்ளலார் நன்றியுடன் கூறுகிறார். இதுவரை எனக்கு வெளிப்படாமல் இருந்த அருள் உண்மைகளை வெளிப்படுத்திய தலைவனே, என் உள்ளத்தில் சுத்த நடம் செய்கின்றாய்.

 

8

படிப்பு அடக்கிக் கேள்வி எல்லாம் பற்றற விட்டு அடக்கிப்பார்த்திடலும் அடக்கி உறும் பரிசம் எல்லாம் அடக்கித்
தடிப்புறும் ஊண் சுவை அடக்கிக் கந்தம் எல்லாம் அடக்கிச் சாதி மதம் சமயம் எனும் சழக்கையும் விட்டு அடக்கி
மடிப்பு அடக்கி நின்றாலும் நில்லேன் நான் எனவே
வனக் குரங்கும் வியப்ப என் தன் மனக் குரங்கு குதித்த
துடிப்பு அடக்கி ஆட்கொண்ட துரையே என் உளத்தே சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

நூல்களைப் படிப்பதிலுள்ள பற்றை அடக்கினேன்; கேள்வி, அறிவு முதலியவற்றிலும் பற்றினை விட்டேன்.

கண் காண்பதிலுள்ள ஆசையை அடக்க முயன்றேன். தொடு உணர்வான பரிசம், உணவின் சுவை, மணமாகிய கந்தம் போன்ற புலன்களின் இழுப்புகளையும் அடக்க முயன்றேன்.

அதுமட்டுமல்லாமல்,

சாதி — மதம் — சமயம்

என்ற பெயர்களால் மனிதர்களிடையே ஏற்படும் பிரிவுகள், வாதங்கள், பழக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றையும் விட்டு நீங்க முயன்றேன். சோம்பல் முதலியவற்றையும் அடக்கினேன். இவ்வளவு செய்தபோதும் ஒரு விஷயம் மட்டும் என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரவில்லை — மனம்.

காட்டில் துள்ளும் குரங்கே வியக்கும் அளவுக்கு என் “மனக்குரங்கு” ஒரு எண்ணத்திலிருந்து இன்னொரு எண்ணத்திற்குத் தாவிக் கொண்டிருந்தது. என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அந்த மனத்தின் துடிப்பை நீயே அடக்கி என்னை ஆட்கொண்டாய். இதில் ஒரு முக்கியமான சன்மார்க்கச் செய்தி உள்ளது:

 

வெளிப்புற ஒழுக்கம் மட்டும் போதாது; மனத்தின் தன்முனைப்பு அருளால் அடங்க வேண்டும்.

 

 

9

பணிந்து அறியேன் அன்புடனே பாடுதலும் அறியேன் படித்து அறியேன் கேட்டு அறியேன் பத்தியில் பூமாலை
அணிந்து அறியேன் மனம் உருகக் கண்களின் நீர் பெருக அழுது அறியேன் தொழுது அறியேன் அகங்காரம் சிறிதும்
தணிந்து அறியேன் தயவு அறியேன் சத்திய வாசகமும் தான் அறியேன் உழுந்து அடித்த தடியது போல் இருந்தேன்
துணிந்து எனக்கும் கருணை செய்த துரையே என் உளத்தே சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

பொருள்

எனக்கு முறையாக வணங்கவும் தெரியாது; அன்புடன் இறைவனைப் பாடவும் தெரியாது.

நூல்களைப் படித்து ஞானம் பெறவும் தெரியாது; ஞானிகளின் உபதேசத்தைக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ளவும் தெரியாது.

பக்தியுடன் மலர்மாலை அணிவித்ததுமில்லை.

மனம் உருகி, கண்களில் கண்ணீர் பெருக, இறைவனை நினைத்து அழுததும் இல்லை; முறையாகத் தொழுததும் இல்லை.

என் அகங்காரம் சிறிதுகூடத் தணியவில்லை.

உயிர்கள்மீது உண்மையான தயவு என்ன என்பதையும் அறியவில்லை.

சத்தியமான ஞானவாக்குகளையும் நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

உணர்ச்சியும் ஆன்மிக விழிப்பும் இல்லாமல், பயன்பாட்டுக்குப் பிறகு கிடக்கும் உழுந்தை அடித்த தடியைப் போல உயிரற்ற நிலையில் இருந்தேன் என்று வள்ளலார் தன்னை மிகவும் தாழ்த்திக் கூறுகிறார். இவ்வளவு குறைகள் இருந்தும், “இவனுக்குத் தகுதி இருக்கிறதா?”

என்று ஆராயாமல், நீயே முன்வந்து எனக்கும் கருணை செய்தாய். அருள் தகுதியின் பரிசல்ல; இறைவனின் தனிப்பெருங்கருணையின் வெளிப்பாடு என்பதே இப்பாடலின் மையம்.

 

10

தாங்காதே பசி பெருக்கிக் கடை நாய் போல் உலம்பித் தவம் விடுத்தே அவம் தொடுத்தே தனித்து உண்டும் வயிறு
வீங்காதேல் எழுந்திருக்கேன் வீங்கி வெடித்திடல் போல் விம்மும் எனில் எழுந்து உடனே வெறும் தடி போல் விழுந்தே
வாங்காது தூங்கியதோர் வழக்கம் உடையேனை
வலிந்து அடிமை கொண்டு அருளி மறப்பு ஒழித்து எந்நாளும்
தூங்காதே விழிக்க வைத்த துரையே என் உளத்தே
சுத்த நடம் புரிகின்ற சித்த சிகாமணியே.

 

 

பொருள்

எனக்குப் பசியைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியவில்லை. உணவுக்காகக் கடைநாய் அலைவது போல நான் அலைந்தேன். தவ வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு, பயனற்ற வாழ்க்கை முறைகளில் ஈடுபட்டேன்.

தனியாக உண்டு, வயிறு நிறைந்து வீங்கும் அளவிற்கு உணவில் ஈடுபட்டேன் என்று வள்ளலார் தன் பழைய உடல் சார்ந்த பழக்கங்களை மிகக் கடுமையாகத் தானே விமர்சிக்கிறார்.

அதிகமாக உண்டால் வயிறு வெடிப்பதுபோல் விம்மும்; பின்னர் எழுந்தவுடனே வெறும் தடியைப் போல விழுந்து உறங்கிவிடும் பழக்கமும் இருந்தது. இவ்வாறு பசி – உணவு – உறக்கம் – மறதி ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த என்னை, நீயே வலிந்து உன் அடிமையாக ஏற்றுக்கொண்டாய். என் ஆன்ம மறதியை நீக்கினாய். இங்கு “தூங்காதே விழிக்க வைத்தாய்” என்பது உடலால் உறங்காதிருத்தல் என்ற பொருளை மட்டும் தருவதில்லை. ஆழமாகப் பார்த்தால், அறியாமைத் தூக்கத்திலிருந்து அருள் விழிப்பிற்கு எழுப்பினாய் என்பதே முக்கியமான ஆன்மிகப் பொருள். என்றும் விழிப்புணர்வுடன் இறையருளில் நிலைத்திருக்கச் செய்த தலைவனே, என் உள்ளத்தில் சுத்த நடம் புரிகின்றாய் என்று பாடல் நிறைவடைகிறது.

 

மொத்தப் பொருள்

 

திருநடப் புகழ்ச்சி என்பது வெறும் சிவனுடைய நடனத்தைப் புகழும் பாடல் மட்டும் அல்ல. வள்ளலாரின் உள்ளத்தில் நிகழ்ந்த அருள் மாற்றத்தையே “சுத்த நடம்” எனக் காணலாம்.

முதல் மூன்று பாடல்களில் இறைவன் பரம்பொருள், வேத–ஆகம உட்பொருள், காரண–காரியங்களைக் கடந்த மெய்ப்பொருள் என்று போற்றப்படுகிறார்.

 

4–7 ஆம் பாடல்களில் அந்தப் பரம்பொருள் தொலைவில் இருப்பவன் அல்ல; வள்ளலாரைத் தேடி வந்து, “பயப்படாதே” என்று அணைத்து, குறைகளைப் பொறுத்து, தூய வடிவாக்கி, தன்னுடன் ஒன்றச் செய்கின்ற தனிப்பெருங்கருணை என வெளிப்படுகிறது.

 

8–10 ஆம் பாடல்கள் இன்னும் ஆழமானவை. நூலறிவு, புலனடக்கம், சாதி–மத–சமயப் பற்றுகளைத் துறத்தல் போன்ற முயற்சிகளாலும் முழுமையாக அடக்க முடியாத மனக்குரங்கை இறையருளே அடக்குகிறது. பக்தி, ஞானம், தவம் போன்ற எந்தத் தகுதியும் தன்னிடம் இல்லை என்று வள்ளலார் கூறினாலும், அருள் அவரைத் தானாகத் தேடி வந்து, மறதித் தூக்கத்திலிருந்து விழிப்புணர்விற்கு எழுப்புகிறது.

ஆகவே இப்பதிகத்தின் மையக் கருத்தைச்

 

சுருக்கமாக:

“இறைவன் வெளியே ஆடும் நடராஜன் மட்டுமல்ல; உயிரின் அகங்காரம், பயம், மனச் சஞ்சலம், அறியாமை ஆகியவற்றை நீக்கி, உள்ளத்தில் அருள் விழிப்பை ஏற்படுத்தும் சுத்த நடமே இறைவனின் உண்மையான திருநடம்.”

என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

 

திருச்சிற்றம்பலம்

 

Overall Meaning in English

 

Thirunada Pukazhchi — “Praise of the Divine Dance” is not merely a hymn praising Shiva’s cosmic dance. It describes the profound inner transformation that takes place when Divine Grace enters the soul and performs its pure spiritual dance within the heart.

In the opening verses, Vallalar praises God as the Supreme Reality, the essence of the Vedas and Agamas, the source of true knowledge, bliss, truth, and perfection, and the Reality that transcends both cause and effect. God is not only the Lord of the universe but also the innermost treasure dwelling within the devotee.

As the hymn progresses, the relationship becomes deeply personal. Vallalar describes God as a compassionate father, mother, friend, protector, medicine, life, and precious jewel. The Divine does not remain distant; He comes searching for the devotee, comforts him in fear, embraces him, removes his impurities, and raises him to a higher spiritual state.

A central theme is the transforming power of Arul — Divine Grace. Vallalar repeatedly admits that he lacks spiritual merit: he does not know how to worship properly, study scriptures deeply, practise devotion perfectly, control the senses completely, or overcome the restless mind by his own effort. Yet God does not reject him. Instead, Grace comes to him freely, forgives his shortcomings, purifies him, and takes possession of him.

One of the most important images is the “monkey-like mind.” Even after restraining sensory attachments, worldly distinctions, caste, religion, sectarianism, food, and other desires, Vallalar says that the mind continues to leap restlessly like a wild monkey. What human effort cannot fully subdue, Divine Grace finally brings under control.

The hymn also points toward a deeper spiritual union. God transforms Vallalar’s impure inner nature into a stainless one and removes the sense of separation between “I” and “He.” The distinction between the devotee and the Divine gradually dissolves into an experience of unity, bliss, and direct realization.

The final verses describe Vallalar’s earlier condition as one of spiritual sleep, forgetfulness, attachment to food, bodily habits, ego, and ignorance. Through Grace, God awakens him from this condition and keeps him spiritually awake and conscious.

Thus, the “Divine Dance” in this hymn can be understood not only as Shiva’s dance in the cosmic hall, but also as the dance of Grace within the human heart. It is the movement by which God removes fear, ego, ignorance, mental restlessness, spiritual forgetfulness, and separation, and replaces them with compassion, purity, awareness, bliss, and union with the Divine.

 

In short, the central message is:

The true Divine Dance takes place within the soul when Grace transforms ignorance into knowledge, fear into trust, restlessness into peace, separation into unity, and spiritual sleep into awakened consciousness.