008. மாயைவலிக் கழுங்கல்
திருச்சிற்றம்பலம்
1
தாவு
மான் எனக் குதித்துக் கொண்டு ஓடித்
தையலார் முலைத் தடம் படும் கடையேன்
கூவு காக்கைக்குச் சோற்றில் ஓர் பொருக்கும்
கொடுக்க நேர்ந்திடாக் கொடியரில் கொடியேன்
ஓவு உறாது உழல் ஈ எனப் பலகால்
ஓடி ஓடியே தேடுறும் தொழிலேன்
சாவு உறா வகைக்கு என் செயக் கடவேன்
தந்தையே எனைத் தாங்கிக் கொண்டு அருளே.
“தந்தையே! மான் ஒன்று துள்ளிக் குதித்து ஓடுவதுபோல, என் மனமும் காம ஆசையின் பின்னால் வேகமாக ஓடியது. பெண்ணாசையில் மூழ்கி வாழ்ந்தேன். பசியுடன் கூவும் காக்கைக்குக் கூட ஒரு சோற்றுப் பருக்கையை வழங்க மனமில்லாத அளவிற்குத் தன்னலமும் இரக்கமின்மையும் கொண்டவனாக இருந்தேன்.
மேலும்,
ஓயாமல் இடமிருந்து இடம் பறந்து உணவைத் தேடும் ஈ போல, நான் உலகப் பொருள், செல்வம், இன்பம் ஆகியவற்றையே தேடி ஓடிக்கொண்டிருந்தேன்.
இவ்வாறான வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு–இறப்பிற்கே கொண்டு செல்கிறது. இந்த ‘சாவுறும்’ நிலையிலிருந்து ‘சாவுறா நிலை’ அடைய நான் என்ன செய்ய முடியும்? நீயே என்னைத் தாங்கி அருள வேண்டும்” என்று வள்ளலார் விண்ணப்பிக்கிறார்.
போக மாதியை விழைந்தனன் வீணில்
பொழுது போக்கிடும் இழுதையேன் அழியாத்
தேக மாதியைப் பெற முயன்று அறியேன்
சிரங்கு நெஞ்சகக் குரங்கொடும் உழல்வேன்
காக மாதிகள் அருந்த ஓர் பொருக்கும்
காட்ட நேர்ந்திடாக் கடையரில் கடையேன்
ஆகமாதி சொல் அறிவு அறிவேனோ
அப்பனே எனை ஆண்டுகொண்டு அருளே.
“அப்பனே! மண், பெண், பொருள் முதலிய உலக போகங்களையே விரும்பி என் வாழ்நாளை வீணாக்கினேன். நிலையற்ற உடலையும் உலக இன்பங்களையும் பேண முயன்றேனே தவிர, அழியாத தேக நிலை, அழியாத ஆன்ம வாழ்வு, ஞான இன்பம் ஆகியவற்றைப் பெற முயற்சி செய்யவில்லை.
‘இழுதையேன்’ என்பது மன உறுதியற்றவன் என்ற பொருளில் வருகிறது. சிறிது வெப்பத்திலேயே உருகும் வெண்ணெய் அல்லது மெழுகைப் போல உலக ஆசைகளால் எளிதில் மனம் மாறுகிறவனாக இருந்தேன்.
என் மனம் புண்பட்ட குரங்கு போல அமைதியின்றித் தாவிக்கொண்டிருக்கிறது. காக்கை போன்ற உயிர்களுக்கு ஒரு பருக்கை உணவுகூட கொடுக்காத அளவிற்கு இரக்கமற்றவனாக இருந்த நான், ஆகமங்கள் கூறும் மெய்ஞ்ஞானத்தை எவ்வாறு அறிய முடியும்? ஆகவே அப்பனே, நீயே என்னை ஆட்கொண்டு அருள வேண்டும்.”
3
விழியைத் தூர்க்கின்ற வஞ்சரை விழைந்தேன்
விருந்திலே உணவு அருந்தி ஓர் வயிற்றுக்
குழியைத் தூர்க்கின்ற கொடியரில் கொடியேன்
கோப வெய்யனேன் பாபமே பயின்றேன்
வழியைத் தூர்ப்பவர்க்கு உளவு உரைத்திடுவேன்
மாயமே புரி பேயரில் பெரியேன்
பழியைத் தூர்ப்பதற்கு என் செயக் கடவேன்
பரமனே எனைப் பரிந்து கொண்டு அருளே.
இங்கு
“விழி” என்பது வெறும் உடற்கண் மட்டுமல்ல; நல்லது–தீயது அறியும் அறிவுக் கண் என்றும் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது.
“என் அறிவுக் கண்ணை மூடுகின்ற வஞ்சகர்களையே நான் விரும்பிச் சேர்ந்தேன். அளவறிந்து உண்பதற்குப் பதிலாக, வயிற்றுக் குழியை நிரப்புவதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு மிகையாக உண்டேன்.
கோபத்தை
விரும்பினேன்; பாவமான செயல்களைச் செய்தேன். நல்ல வழியை அடைத்து மக்களைத் தவறான வழிக்குக் கொண்டுசெல்ல முயல்வோருக்கு நான் உபாயமும் கூறினேன். பொய், வஞ்சகம், மாயச் செயல்களில் ஈடுபட்டேன்.
இந்தப்
பழிகளை நான் தனியாக எவ்வாறு நீக்குவேன்? பரம்பொருளே, என் குற்றங்களைக் கண்டு என்னைத் தள்ளாமல், அன்புடன் ஏற்றுக் கொண்டு அருள வேண்டும்.”
அறிவு மறைதல் → தீய சேர்க்கை → அளவில்லா புலனின்பம் → கோபம் → வஞ்சகம் → பாவம்.
இதற்கு
எதிரான அருள் நெறி: தெளிந்த அறிவு, நல்லிணக்கம், அளவான வாழ்க்கை, அன்பு, நேர்மை.
4
மதத்திலே அபிமானம் கொண்டு உழல்வேன்
வாட்டமே செயும் கூட்டத்தில் பயில்வேன்
இதத்திலே ஒரு வார்த்தையும் புகலேன்
ஈயும் மொய்த்திடற்கு இசைவுறாது உண்பேன்
குதத்திலே இழி மலத்தினும் கடையேன்
கோடை வெய்யலின் கொடுமையிற் கொடியேன்
சிதத்திலே உறற்கு என் செயக் கடவேன்
தெய்வமே எனைச் சேர்த்துக் கொண்டு அருளே.
இந்தப்
பாடல் மிகவும் முக்கியமானது. இங்கு “மதத்திலே அபிமானம்” என்பதைக் தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரை சமயத்தின்
மீது ஏற்படும் கடும்பற்று அல்லது மதவெறி என்ற பொருளில் விளக்குகிறது.
“ஒரு மதத்தின் மீது உண்மையான ஆன்மிக அன்பு கொள்ளாமல், ‘என் மதம், என் கொள்கை’ என்ற அகந்தைப் பற்றுடன் அலைந்தேன். பிறருக்கு வேதனை தரும் கூட்டங்களோடு சேர்ந்தேன்.
பிறருக்கு நன்மையும் ஆறுதலும் தரக்கூடிய ஒரு இனிய வார்த்தைகூட பேசவில்லை. என் உணவைக் காப்பதில் மிகுந்த தன்னலம் கொண்டேன். பிற உயிர்களின் நிலையை நினைக்காத என் மனம் மிகவும் கீழானது.
கோடைக்கால வெயில் உயிர்களை வாட்டுவது போல, நானும் பிறரை வாட்டும் கடினமான பண்புடையவனாக இருந்தேன். இப்படிப்பட்ட நான் உன் ‘சிதம்’—உன் திருவுள்ளம்—அதில் எவ்வாறு இடம் பெறுவேன்? தெய்வமே, என் தகுதியைப் பார்க்காமல் அருளால் என்னை உன்னுடன் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.”
5
கொடிய
வெம்புலிக் குணத்தினேன் உதவாக்
கூவம் நேர்ந்துளேன் பாவமே பயின்றேன்
கடிய நெஞ்சினேன் குங்குமம் சுமந்த
கழுதையேன் அவப் பொழுதையே கழிப்பேன்
விடியு முன்னரே எழுந்திடாது உறங்கும்
வேடனேன் முழு மூடரில் பெரியேன்
அடியனாவதற்கு என் செயக் கடவேன்
அப்பனே எனை ஆண்டுகொண்டு அருளே.
“என் குணம் கொடிய புலியின் குணம்போல் இருந்தது; பிற உயிர்களின் துன்பத்தை உணராத கடினத்தன்மை என்னிடம் இருந்தது. நீரில்லாத, யாருக்கும் பயன்படாத கிணற்றைப் போல நான் வாழ்ந்தேன். அதனால்தான் ‘உதவாக் கூவம்’ என்று கூறுகிறார். ‘கூவம்’ இங்கு கிணறு; ‘உதவாக் கூவம்’ என்பது பயனில்லாத கிணறு.
என் நெஞ்சம் இரக்கமற்றதாக இருந்தது. நான் குங்குமத்தைச் சுமக்கும் கழுதையைப் போல இருந்தேன். கழுதை குங்குமத்தைச் சுமந்தாலும் அதன் மணத்தையோ மதிப்பையோ அறியாது. அதுபோல் சமயச் சின்னங்களோ ஆன்மிக வெளிப்பாடுகளோ இருந்தாலும், அதற்குரிய உள்ளார்ந்த பண்பும் ஞானமும் என்னிடம் இல்லை. வாழ்க்கையின் அரிய நேரத்தை வீணாகக் கழித்தேன். அறியாமையிலும் சோம்பலிலும் கிடந்தேன். இப்படிப்பட்ட நான் உனக்கு உண்மையான அடியனாக எப்படித் தகுதி பெறுவேன்? அப்பனே, நீயே என்னை ஆட்கொண்டு மாற்றி அருள வேண்டும்.”
குங்குமம் சுமந்த கழுதை என்பது இங்கு மிக ஆழமான உவமை: வெளிப்புற ஆன்மிக அடையாளம் இருந்தாலும், உள்ளே அன்பு, இரக்கம், ஒழுக்கம், ஞானம் இல்லாவிட்டால் அதன் பயன் இல்லை.
தூங்குகின்றதே சுகம் என அறிந்தேன்
சோறு அதே பெறும் பேறு அது என்று உணர்ந்தேன்
ஏங்குகின்றதே தொழில் எனப் பிடித்தேன்
இரக்கின்றோர்களே என்னினும் அவர்பால்
வாங்குகின்றதே பொருள் என வலித்தேன்
வஞ்ச நெஞ்சினால் பஞ்சு எனப் பறந்தேன்
ஓங்குகின்றதற்கு என் செயக் கடவேன்
உடையவா எனை உவந்து கொண்டு அருளே.
“தூங்கிக் கிடப்பதே வாழ்க்கையின் சுகம் என்று எண்ணினேன். சாப்பிடுவதுதான் வாழ்க்கையில் கிடைக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய பேறு என்று நினைத்தேன்.
எப்போதும் எனக்கென்ன கிடைக்கும் என்று ஏங்கி நிற்பதையே வாழ்க்கையின் இயல்பாகக் கொண்டேன்.
இன்னும்
ஆழமான குற்றத்தை அடுத்த வரியில் வள்ளலார் சொல்கிறார்: தாமே பிறரிடம் இரந்து வாழும் ஏழைகளிடம்கூட அவர்களுக்கு ஏதாவது கொடுக்காமல், அவர்களிடமிருந்து ஏதாவது பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற மனப்பான்மை கொண்டேன்.
இதுதான்
இரக்கத்திற்கு நேர்மாறான மனநிலை.
வஞ்சகமான மனம் என்னை பஞ்சு காற்றில் பறப்பதுபோல் நிலையின்றி அலைத்தது. இப்படிப்பட்ட நிலையிலிருந்து ஆன்மிகமாக உயர்வது எப்படி?
எல்லாம்
உடையவனே, என் குறைகளைப் பார்த்து வெறுக்காமல், விருப்பத்துடன் என்னை ஏற்றுக் கொண்டு அருள வேண்டும்.”
7
வருத்த
நேர் பெரும் பாரமே சுமந்து
வாடும் ஓர் பொதி மாடு என உழன்றேன்
பருத்த ஊனொடு மலம் உணத் திரியும்
பன்றி போன்றுளேன் நன்றி ஒன்று அறியேன்
கருத்து இலாது அயல் குரைத்து அலுப்படைந்த
கடைய நாயினிற் கடையனேன் அருட்குப்
பொருத்தன் ஆவதற்கு என் செயக் கடவேன்
புண்ணியா எனைப் புரிந்து கொண்டு அருளே.
“பெரிய மூட்டைகளைச் சுமந்து சோர்ந்து நடக்கும் பொதி மாடு போல நான் வாழ்க்கையின் சுமைகளைச் சுமந்து அலைந்தேன்.” இங்கு பெரும் பாரம் என்பது உடல் வாழ்வு, ஆசை, உலகப் பற்று, கவலைகள் முதலியவற்றையும் குறிக்கிறது. அடுத்து பன்றியை உவமையாகக் கூறுகிறார். நல்லதைத் தேடாமல் கீழானவற்றையே நாடிக்கொண்டிருந்த என் மனநிலையை, மலத்தைத் தேடும் பன்றியுடன் ஒப்பிடுகிறார். பிறகு நாய் உவமை வருகிறது. காரணமே இல்லாமல் மற்றொரு நாயைக் கண்டவுடன் குரைத்துக் குரைத்துச் சோர்வடையும் நாயைப்போல், நான் பிறரைப் பற்றிய பொறாமை, பகை, குறைகூறுதல் போன்றவற்றால் என்னையே சோர்வடையச் செய்தேன்.
இத்தகைய
குணங்களையுடைய நான் உன் அருளைப் பெறத் தகுதியானவனாக எப்படி மாறுவேன்?
புண்ணிய
வடிவான இறைவனே, என்னைப் புரிந்து கொண்டு ஆட்கொள்.” இங்கு மூன்று வலிமையான உவமைகள்: பொதி மாடு → உலகச் சுமை
பன்றி → கீழான ஆசைகளை நாடுதல்
அயல் நாயைக் குரைக்கும் நாய் → காரணமற்ற பகை / பொறாமை இவற்றைக் கடந்தால்தான் அருளுக்குப் பொருத்தமான உள்ளம் உருவாகும்.
8
துருக்கலோ கொடுங் கருங்கலோ வயிரச்
சூழ் கலோ எனக் காழ் கொளும் மனத்தேன்
தருக்கல் ஆணவக் கருக்கலோடு உழல்வேன்
சந்தை நாய் எனப் பந்தமுற்று அலைவேன்
திருக்கெல்லாம் பெறு வெருக்கு எனப் புகுவேன்
தீயனேன் பெரும் பேயனேன் உளந்தான்
உருக்கல் ஆகுதற்கு என் செயக் கடவேன்
உடையவா எனை உவந்து கொண்டு அருளே.
இந்தப்
பாடலின் மையம் “கல் போன்ற மனம் உருக வேண்டும்” என்பதாகும். “என் மனம் துருக்கல்லோ, கடினமான கருங்கல்லோ, வைரம் போன்ற மிகக் கடினமான கல்லோ என்று எண்ணும் அளவிற்கு இறுகிப்போயுள்ளது.” துருக்கல் என்பதற்கு செம் புறைக்கல் /
iron-stone அல்லது laterite என்ற
பொருள் அகராதியில் தரப்படுகிறது. அதாவது கடினத் தன்மையைச் சுட்டும் உவமை. ஆணவம், தருக்கு, அகந்தை ஆகியவற்றால் மனம் மேலும் இறுகியது. ஆசைப் பந்தங்களால் கட்டுண்டு, சந்தையில் சுற்றும் நாய் போல உலகப் பொருள்களைத் தேடி அலைந்தேன். ‘வெருக்கு’ என்பது இங்கு பூனை. தனக்குப் பயன் அல்லது உணவு கிடைக்குமிடமெல்லாம்
புகுந்து தேடும் பூனை போல, உலக லாபம் கிடைக்கும் இடமெல்லாம் நான் புகுந்து அலைந்தேன் என்பதே கருத்து. இப்படிக் கல்லைவிடக் கடினமான என் உள்ளம் எவ்வாறு உருகும் உள்ளமாக மாறும்? எல்லாவற்றையும் உடைய இறைவனே, நீ என்னை விரும்பி ஏற்று அருள் செய்தாலன்றி இந்த மனக்கல் உருகாது.” இங்கே மிகவும் முக்கியமான ஆன்மிக மாற்றம்:
காழ் கொண்ட மனம் → உருகும் மனம் .
வள்ளலாரின் சன்மார்க்கத்தில் இந்த உள்ள உருக்கம் மிக முக்கியமானது. மனம் உருகும்போதுதான் இரக்கம் பெருகி, அருளைப் பெறத் தகுந்த நிலை உருவாகிறது.
9
கானமே
உழல் விலங்கினிற் கடையேன்
காமம் ஆதிகள் களைகளில் பிடித்தேன்
மானம் மேலிடச் சாதியே மதமே
வாழ்க்கையே என வாரிக் கொண்டு அலைந்தேன்
ஈனமே பொருள் எனக் களித்திருந்தேன்
இரக்கம் என்பதோர் எட்டுணை அறியேன்
ஞானம் மேவுதற்கு என் செயக் கடவேன்
நாயகா எனை நயந்து கொண்டு அருளே.
“காட்டில் அலைகின்ற கொடிய விலங்குகளிலும் கீழானவனாக நான் நடந்துகொண்டேன். காமம், கோபம், பேராசை, மோகம் போன்ற ஆன்ம முன்னேற்றத்திற்கு
தடையாக நிற்கும் களைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன்.
தவறான
மான உணர்ச்சியையும், சாதிச் செருக்கையும், மதப்பற்றையும் பெரிதாகக் கொண்டேன். இந்த உலக வாழ்க்கையே எல்லாம் என்று எண்ணி அதிலேயே மூழ்கினேன். உலகப் பொருளையே உண்மையான பொருள் என்று கருதி மகிழ்ந்தேன். ஆனால் ‘இரக்கம்’ என்ற உயர்ந்த மனிதப் பண்பை எள் அளவுக்குக்கூட அறியவில்லை.” “எட்டுணை அறியேன்” என்பது மிகச் சிறிதளவுகூட அறியவில்லை என்ற வலியுறுத்தல்.
இவ்வளவு
மாயைப் பற்றுகளோடு இருக்கும் நான் எப்படி ஞானத்தை அடைவேன்? நாயகனே, நான் தகுதியற்றவனாக இருந்தாலும் நீ என்னை விரும்பி ஏற்று அருள வேண்டும்.” இந்தப் பாடலில் வள்ளலார் ஞானத்திற்கு எதிரான முக்கிய தடைகளை வரிசைப்படுத்துகிறார்:
காமம் → அகந்தை/மானம் → சாதிப்பற்று → மதப்பற்று → உலகப்பற்று → இரக்கமின்மை
இதற்கு
எதிரான சன்மார்க்க வளர்ச்சி:
பற்றின்மை → சமத்துவம் → உயிர் ஒருமை → இரக்கம் → அருள் → ஞானம்.
இருளையே
ஒளி என மதித்திருந்தேன்
இச்சையே பெரு விச்சை என்று அலைந்தேன்
மருளையே தரு மனக் குரங்கோடும்
வனம் எலாம் சுழன்று இனம் எனத் திரிந்தேன்
பொருளை நாடும் நற்புந்தி செய்து அறியேன்
பொதுவிலே நடம் புரிகின்றோய் உன்றன்
அருளை மேவுதற்கு என் செயக் கடவேன்
அப்பனே எனை ஆண்டுகொண்டு அருளே.
இது பதிகத்தின் முடிவாக இருப்பதால், முந்தைய அனைத்துக் குறைகளையும் ஒரு அடிப்படை காரணத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது: மருள் — உண்மையைத் தவறாக அறிதல்.
“இருளையே ஒளி என்று நினைத்தேன்.”
அதாவது
துன்பம், அறியாமை, பிறவிப் பந்தம் தருகின்றவற்றையே நன்மை தருவன என்று தவறாக எண்ணினேன்.
புலன்களின் வழியாக எழுகின்ற ஆசைகளை மிகப் பெரிய மதிப்புடையவை என்று கருதி அவற்றின் பின்னால் அலைந்தேன்.
என் மனம் குரங்கு போல இடைவிடாமல் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றிற்குத் தாவியது. அந்த மனக் குரங்குடன் உலகமாகிய காட்டில் சுற்றித் திரிந்தேன். நல்லவர்களோடு சேர்ந்து உண்மையை நாடாமல், மயக்கத்தில் வாழ்பவர்களையே ‘என் இனம்’ என்று கொண்டு அலைந்தேன்.
ஆனால்
உண்மையான பொருள் — மெய்ப்பொருள், சிவஞானம், அருள் உண்மை — அதை நாடும் நல்ல புத்தியை வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை.
பொதுவாகிய அம்பலத்தில் திருநடம் புரியும் இறைவனே, இவ்வாறான நான் உன் அருளை எவ்வாறு அடைவேன்?
அப்பனே,
நீயே என்னை ஆட்கொண்டு அருள்.”
முதல்
பாடலில் உலக ஆசைகளின் பின்னால் “ஓடி ஓடியே தேடுறும்” மனிதன், கடைசி பாடலில் தன் அடிப்படைத் தவறை உணர்கிறான்:
“இருளையே ஒளி என மதித்திருந்தேன்.”
அதாவது
பிரச்சினை உலகம் இருப்பதில் அல்ல;
உண்மையல்லாததை உண்மை என்று மனம் எடுத்துக்கொள்வதில்தான் மாயையின் வலி இருக்கிறது.
அதிலிருந்து விடுபடும் வழியாக வள்ளலார் இறுதியில் கேட்பது:
மெய்ப்பொருளை நாடும் நற்புந்தி + மன உருக்கம் + இரக்கம் + இறையருள்.
No comments:
Post a Comment