052. தெய்வமணி மாலை
சொல் பிரித்த வடிவில்
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
052. தெய்வமணி மாலை
வள்ளலார்
— ஐந்தாம் திருமுறை
31 பாடல்களுக்கும் விரிவான
தமிழ் விளக்கம்
இந்த ஆவணம் மூலப் பாடல்களின் கருத்தை அடிப்படையாகக்
கொண்ட விளக்கவுரை; வள்ளலார் எழுதிய உரைநடை அல்ல.
பாடல்
1 — இறையருளால் அனைத்தும் ஓங்க வேண்டும்
இந்தப்
பாடலில் வள்ளலார், முருகப்பெருமானின் திருவடியைத் தம் உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்திக் கொள்வதால்
மனிதனுடைய வாழ்க்கையின் எல்லா நன்மைகளும் வளர வேண்டும் என்று ஏங்குகிறார்.
“திரு
ஓங்கு, புண்ணியச் செயல் ஓங்கு, அன்பு அருள் திறல் ஓங்கு, செல்வம் ஓங்கு” என்று தொடர்ந்து
“ஓங்கு” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது மிகவும் முக்கியமானது. சாதாரணமாக செல்வம் மட்டும்
பெருக வேண்டும் என்பதல்ல; புண்ணியம், அன்பு, அருள், அறிவு, ஆனந்தம், கருணை, ஞானம்,
உறவு ஆகிய எல்லா உயர்ந்த பண்புகளும் ஒன்றோடு ஒன்று வளர வேண்டும் என்பதே வேண்டுதல்.
“எவ்வுயிர்க்கும்
உறவு ஓங்கும்” என்பது இன்னும் உயர்ந்த கருத்து. இறை அனுபவம் ஏற்பட்டால் ஒருவர் தனிமனித
மையத்தில் வாழாமல் எல்லா உயிர்களுடனும் உறவுணர்வு பெறுவார்.
இவ்வளவு
அருளையும் தருகின்ற இறைவனின் திருவடி என் உள்ளத்தில் எழுந்தருளி, என் உள்ளமும் வளமுற்று
நான் உய்யும் நாள் எப்போது? என்று வள்ளலார் ஏங்குகிறார்.
மையக்கருத்து: இறைவனை அடைவதன் உண்மையான
பயன் வெளிப்புற செல்வம் மட்டும் அல்ல; அன்பு, கருணை, அறிவு, ஞானம், ஆனந்தம், எல்லா
உயிர்களுடனான உறவு ஆகியவை ஒருங்கே மலர்வதாகும்.
பாடல்
2 — இன்பவாத வாழ்க்கையில் சிக்கிக் கொள்ளாதிருக்க வேண்டுதல்
இந்தப்
பாடலில் உலகியல் இன்பத்தையே வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாகக் கருதுகின்றவர்களின் மனப்பான்மையை
வள்ளலார் விமர்சிக்கிறார்.
“பரம்
ஏது? வினை ஏது? பதி ஏது? பசு ஏது? பாசம் ஏது? பத்தி ஏது? முத்தி ஏது?” என்று ஆன்மீக
உண்மைகளை எல்லாம் புறக்கணித்து, நல்ல உணவு உண்டு, அழகிய ஆடை அணிந்து, பெண்களுடன் இன்பமாக
வாழ்வதே கண்கண்ட சுகம், இதுவே வாழ்க்கையின் பலன் என்று கூறுபவர்களைச் சுட்டுகிறார்.
இங்கு
வள்ளலார் உணவு, உடை, குடும்பவாழ்க்கை ஆகியவற்றையே தவறு என்று கூறவில்லை. அவற்றையே வாழ்க்கையின்
முழு நோக்கமாகக் கருதும் மனநிலையையே மறுக்கிறார்.
“கயவரைக்
கூடாது அருள்” என்பது, இப்படிப்பட்ட சிந்தனை தம்மை ஆட்கொள்ளாமல் காப்பாற்ற வேண்டும்
என்ற வேண்டுதல்.
மையக்கருத்து: உடல் இன்பம் மட்டும் வாழ்க்கையின்
இறுதி இலக்கு அல்ல. மனிதப் பிறவி இறை உண்மை, ஆன்ம சுத்தி, அருள், முத்தி ஆகியவற்றை
அறியப் பயன்பட வேண்டும்.
பாடல்
3 — காம மயக்கத்தால் அலைபாயும் மனம்
பெண்ணழகின்
பல உறுப்புகளை உவமைகளால் வர்ணித்த பின்னர், அவற்றில் மயங்கிச் செல்லும் தம் மனத்தையே
வள்ளலார் குற்றம் கூறுகிறார்.
இங்கு
உண்மையான எதிரி பெண் அல்ல; “மனம் என்னும் ஒரு பாவி, மயல் என்னும் அது மேவி” என்று அவர்
தெளிவாக மனத்தின் மயக்கத்தையே காரணமாகச் சொல்கிறார்.
உலகப்
பொருள்களை மனம் அழகுபடுத்தி, அதன்மீது ஆசையை உருவாக்குகிறது. பின்னர் அந்த ஆசையே மனிதனை
கட்டுப்படுத்தத் தொடங்குகிறது.
“இந்த
ஆசையைக் கடி என்று எப்படிச் சொல்வது? இதிலிருந்து நான் எவ்வாறு விடுபடுவது?” என்று
முருகனிடம் உதவி கேட்கிறார்.
மையக்கருத்து: புலன்கள் பிரச்சினையின்
மூலமல்ல; அவற்றின் வழியாக வரும் அனுபவங்களில் பற்றுக் கொள்ளும் மனமே பந்தத்தின் காரணம்.
இறையருள் மனத்தைத் திருப்ப வேண்டும்.
பாடல்
4 — ஒரே இறைவனிடம் முழுமையான பற்றுதல்
இங்கு
வள்ளலார் தமது தீவிரமான பக்தி நிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
முருகனை
உண்மையாகப் போற்றுகின்றவர்களையே மதிப்பேன்; வேறு தெய்வ நிலைகள் எனக்கு வழங்கப்பட்டாலும்
அவற்றை விரும்பமாட்டேன் என்று கூறுகிறார்.
இது
தத்துவ ரீதியாக மற்ற தெய்வங்களை அவமதிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. இது ஒருமுகமான
பக்தியின் மொழி. தனது உள்ளம் எங்கு முழுமையாக ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அங்கிருந்து
அது விலகாது என்பதைக் காட்டுகிறது.
அதனால்
முருகனை “என் தந்தையே, எனது தாயே, என் இன்பமே, என் அறிவே, என் அன்பே” என்று அழைக்கிறார்.
இங்கு இறைவன் ஒரு வெளிப்புற வழிபாட்டுப் பொருள் அல்ல; தந்தை, தாய், அறிவு, அன்பு, இன்பம்
ஆகிய அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகக் காணப்படுகிறார்.
மையக்கருத்து: உண்மையான பக்தியில் இறைவன்
வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி அல்ல; வாழ்க்கையின் அனைத்துமாகி விடுகிறார்.
பாடல்
5 — கிரியையிலிருந்து யோகம், ஞானம் வரை
இந்தப்
பாடல் ஒரு ஆன்மீக முன்னேற்றப் பாதையை எடுத்துரைக்கிறது.
முதலில்
பதி பூசை முதலான நற்கிரியைகள் மூலம் மனம் சுத்தமடைகிறது. சுத்தமான பாவனை உருவாகிறது.
அதிலிருந்து யோகநிலை வளர்கிறது. பாசங்கள் அடங்கும்போது மெய்ஞ்ஞானம் வெளிப்படுகிறது.
இறுதியில் “வரவு போக்கு அற்ற நிலை” — பிறப்பு, இறப்பு, மாற்றம் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்படாத
உயர்ந்த நிலை — அடையப்படுகிறது.
இந்த
உணர்வை தமக்குள் ஏற்படுத்திய இறைவனை வள்ளலார் “குருவே” என்று அழைக்கிறார். அதனால் இங்கு
முருகன் வெறும் வழிபாட்டுத் தெய்வம் அல்ல; ஆன்மீக இருளை அகற்றி உண்மையை உணர்த்துகின்ற
ஞானகுருவாக இருக்கிறார்.
மையக்கருத்து: புறவழிபாடு → மனசுத்தி
→ சுத்த பாவனை → யோகம் → பாச நீக்கம் → மெய்ஞ்ஞானம் → மாற்றமற்ற இறைநிலை என்ற முன்னேற்றப்
பாதை.
பாடல்
6 — உள்ளகப் பகைவர்கள்
இந்தப்
பாடலில் மனதை வீழ்த்துகின்ற பல தீய குணங்களை மனிதர்களாக உருவகப்படுத்துகிறார்.
காமம்,
கோபம், லோபம், மோகம், மதம், ஆங்காரம், மாச்சரியம் போன்றவை சாதாரண உணர்ச்சிகள் அல்ல;
மனிதனை உள்ளிருந்து ஆளும் “உட்பகைவர்கள்” போலச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
“இவர்களும்
இவர்களுக்கு உறவானவர்களும் என்னைப் பற்றிடாதபடி அருள்வாய்” என்கிறார். இதன் ஆழமான பொருள்:
ஒரு தீய குணம் தனியாக வருவதில்லை. உதாரணமாக ஆசையோடு பற்றும் வரும்; பற்றுடன் பொறாமை
வரும்; பொறாமையோடு கோபம் வரும்; கோபத்துடன் வன்முறை ஏற்படலாம்.
எனவே
அடிப்படை உள்ளகக் குற்றங்களையே வேரோடு அகற்ற அருள் வேண்டும் என்கிறார்.
மையக்கருத்து: ஆன்மீக வாழ்க்கையின் உண்மையான
போர் வெளிப்புற மனிதர்களுடன் அல்ல; நம்முள் எழும் காமம், கோபம், பேராசை, அகந்தை, பொறாமை
போன்றவற்றுடனே.
பாடல்
7 — நற்குணங்களை குடும்பமாக உருவகப்படுத்துதல்
பாடல்
6-ல் தீய குணங்கள் பகைவர்களாக வந்தன. இந்தப் பாடலில் அதற்கு நேர்மாறாக நல்ல குணங்களை
தமது குடும்பத்தினராக வள்ளலார் வேண்டுகிறார்.
நிராசை
அல்லது ஆசையின்மை ஒரு உயர்ந்த துணைவியாகவும், சாந்தம் புதல்வனாகவும், உதாரகுணம் செல்வமாகவும்,
அறிவு துணையாகவும், அகங்காரமின்மை நண்பனாகவும், சுத்தமான மனம் சேவகராகவும் உருவகப்படுத்தப்படுகிறது.
அதாவது
நல்ல குடும்பம் என்பது உடல் உறவுகளால் மட்டும் உருவாகுவதில்லை; நல்ல குணங்கள் நம்மைச்
சூழ்ந்து வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீகச் செல்வம்.
“சகல
கேவலம் இலாத இடம்” என்பது மனம் தாழ்ந்த நிலையிலும் பிரிவுணர்விலும் விழாமல் சுத்தமாக
நிலைத்திருக்க வேண்டுதல்.
மையக்கருத்து: மனிதனைச் சுற்றியிருக்க
வேண்டிய உண்மையான செல்வங்கள் — சாந்தம், ஆசையின்மை, தாராளம், அறிவு, அகந்தையின்மை,
மனசுத்தி.
பாடல்
8 — புகழ்பெற்ற நெறி வேண்டுதல்
இது
தெய்வமணி மாலையின் மிகப் பிரபலமான பாடல்களில் ஒன்று. வள்ளலார் வாழ்வதற்கான ஒரு முழுமையான
ஒழுக்க நெறியையே இங்கு வேண்டுகிறார்.
இறைவனை
ஒருமையுடன் நினைக்கின்ற உத்தமர்களின் உறவு வேண்டும். உள்ளத்தில் ஒன்று வைத்து வெளியே
வேறொன்று பேசுகின்ற இரட்டை மனமுடையவர்களின் உறவு வேண்டாம். இறை புகழைப் பேச வேண்டும்.
பொய் பேசக்கூடாது. பெருநெறியைப் பற்றிக் கொண்டு வாழ வேண்டும்.
“மதமான
பேய்” — அகந்தை, தன்னைப் பெரியவன் என்று எண்ணும் மனநிலை — பிடிக்கக்கூடாது. புலனாசை,
குறிப்பாகப் பெண்ணாசையில் அடிமையாகாதிருக்க வேண்டும். இறைவனை மறவாமல் இருக்க வேண்டும்.
மதி — தெளிந்த அறிவு வேண்டும். கருணை என்னும் செல்வம் வேண்டும். நோயற்ற வாழ்க்கை வேண்டும்.
இதனால்
வள்ளலாரின் வேண்டுதல் வெறும் தனிப்பட்ட முத்திக்கான வேண்டுதல் அல்ல என்பதை அறியலாம்.
நல்ல நட்பு, உண்மை, ஒழுக்கம், அகந்தையின்மை, நினைவின் தூய்மை, கருணை, உடல் நலம் அனைத்தையும்
ஒருங்கிணைக்கிறார்.
மையக்கருத்து: ஆன்மீகம் என்பது வழிபாடு
மட்டும் அல்ல; யாருடன் பழகுகிறோம், எப்படி பேசுகிறோம், என்ன நினைக்கிறோம், எவ்வாறு
வாழ்கிறோம் என்பதெல்லாம் ஆன்மீகத்தின் பகுதிகளே.
பாடல்
9 — உயர்ந்த மனித ஒழுக்கத்திற்கான வேண்டுதல்
இங்கு
வள்ளலார் மிகவும் நடைமுறை சார்ந்த நற்குணங்களை வேண்டுகிறார்.
பிறரிடம்
சென்று “எனக்குக் கொடு” என்று கேட்காத சுயமரியாதை வேண்டும். ஆனால் ஒருவர் தம்மிடம்
வந்து உதவி கேட்டால் “இல்லை” என்று சொல்லாமல் இயன்றதை வழங்கும் தாராள மனம் வேண்டும்.
இறைவன்
தம்மைவிட்டு நீங்காத நிலை வேண்டும். தாமும் இறைவனை மறவாத நிலை வேண்டும். பிறர் செல்வத்தை
விரும்பாத மனம் வேண்டும். உண்மையான நிலையில் இருந்து மனம் தளராத உறுதி வேண்டும். பிறரை
“பேய்”, “நாய்” போன்ற இழிவுச் சொற்களால் திட்டாத பண்பு வேண்டும். வாய்மை மற்றும் தூய்மை
வேண்டும்.
இவை
அனைத்தையும் கொடுத்து “உன் திருவடிக்கு ஆளாக்குவாய்” என்கிறார்.
மையக்கருத்து: இறைவனுக்கு அடியனாக இருப்பது
கோயில் வழிபாடு மூலம் மட்டும் நிரூபிக்கப்படுவதில்லை; பிறரிடம் கண்ணியம், உதவி, பொறாமையின்மை,
இனிய பேச்சு, உண்மை, தூய்மை ஆகியவற்றால் வெளிப்பட வேண்டும்.
பாடல்
10 — வீண் பேச்சை விட இறைநினைவு மேலானது
வீண்
கதைகள், சண்டைப் பேச்சு, தர்க்கம், மது அருந்தி கட்டுப்பாடின்றிப் பேசுதல் போன்றவற்றில்
நேரம் கழிப்பவர்களுடன் பழக வேண்டாம் என்று வள்ளலார் வேண்டுகிறார்.
மாறாக
இறைவனுடைய புகழைப் பேசுகின்றவர்களின் உறவு கிடைக்க வேண்டும் என்கிறார்.
இங்கு
மவுனம் என்பதும் முக்கியம். சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்; ஆனால்
இறைநிலை வளர்க்காத வீண் விவாதங்களில் ஈடுபடுவதைக் காட்டிலும் அமைதி மேல்.
மையக்கருத்து: ஒருவருடைய மனநிலையை அவர்
கேட்பதும் பேசுவதும் வடிவமைக்கின்றன. ஆகவே ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குச் சரியான உறவும் சரியான
உரையாடலும் அவசியம்.
பாடல்
11 — அனுபவமற்ற “நானே பிரமம்” என்ற வெறும் வாதத்தின் விமர்சனம்
இந்தப்
பாடலில் ஒரு முக்கியமான தத்துவ விமர்சனம் உள்ளது.
“நாமே
பிரமம்; நம்மைத் தவிர வேறு பிரமம் இல்லை; நன்மை தீமை இல்லை” என்று வாயால் மட்டும் பேசிக்கொண்டு,
வாழ்க்கையில் கீழான குணங்களை விடாதவர்களை வள்ளலார் விமர்சிக்கிறார்.
அவர்
உண்மையான பிரமஞானத்தை மறுப்பதில்லை. அனுபவமும் ஒழுக்க மாற்றமும் இல்லாத வெறும் தத்துவ
அறிவிப்பையே மறுக்கிறார். ஒருவர் “நானே பிரமம்” என்று கூறிவிட்டு ஆசை, அகந்தை, பயம்,
வினைப்பந்தம் ஆகியவற்றிலேயே வாழ்ந்தால், அந்த அறிவு உண்மையான அனுபவ ஞானமல்ல.
அதற்கு
மாறாக முருகனை “சத்துவ, அகண்ட, பரிபூரண, சாந்த சிவப் பிரமம்” என்று போற்றுகிறார்.
மையக்கருத்து: “நான் கடவுள்” என்று சொல்வது
ஞானமல்ல. அகந்தை கரைந்து, வாழ்க்கை மாறி, உண்மை அனுபவமாகும்போதுதான் தத்துவம் மெய்ஞ்ஞானமாகிறது.
பாடல்
12 — பசியோரைப் பார்த்து இரங்குதல்
இந்தப்
பாடலில் வள்ளலாரின் பின்னாளைய ஜீவகாருணியக் கொள்கையின் விதை போன்ற ஒரு கருத்தைக் காணலாம்.
“பசி
கொண்டு வந்திரப்பார் முகம் பார்த்து இரங்கும் பண்பு” வேண்டும் என்கிறார். பசி கொண்ட
மனிதரைப் பார்த்து இரக்கம் கொள்ளும் பண்புடன், இறைவனுடைய திருவடியில் அன்பும் சேர்ந்திருக்க
வேண்டும்.
அத்தகையவர்களுக்கு
நிறைந்த ஆயுள், செல்வம், அறிவு, புகழ், உடல்நலம், மனவலிமை, நல்ல வாழ்வு ஆகியவை கிடைக்கும்
என்று பாடுகிறார். இங்கு பக்தியும் கருணையும் பிரிக்கப்படவில்லை.
மையக்கருத்து: பசியால் வாடுபவரைக் கண்டு
இரங்காத பக்தி முழுமையான பக்தி அல்ல. இறைஅன்பு உயிர் இரக்கமாக வெளிப்பட வேண்டும்.
பாடல்
13 — இறையடியாரை உள்ளகப் பகைவர்கள் வெல்ல முடியாது
பல
முடியாத நிகழ்வுகளை வள்ளலார் வரிசையாகக் கூறுகிறார்: புழு பெருநெருப்பைப் பிடிக்குமா?
மான் வானத்தைத் தாண்டுமா? எலி புலியை வெல்லுமா? ஈச்சிறகு மலையை அசைக்குமா? இருள் சூரியனைச்
சூழுமா?
இவை
எவ்வாறு முடியாதவையோ, அதுபோல இறைவனுடைய திருவடியைப் பற்றிய உண்மையான அடியார்களை காமம்,
கோபம், அகந்தை, மனவிகற்பம் போன்றவை வெல்ல முடியாது என்கிறார்.
இதன்
ஆழமான கருத்து: இறைநினைவு வலுப்பெறும் அளவுக்கு உள்ளக இருள் வலிமையை இழக்கிறது.
மையக்கருத்து: இறைபற்று உண்மையாக நிலைத்தால்
மனக் குற்றங்களின் ஆட்சி தானாகச் சுருங்கும்.
பாடல்
14 — மாயையை உண்மையெனக் காணும் மனம்
இந்தப்
பாடல் வேதாந்தத்தில் பிரபலமான பல உவமைகளைப் பயன்படுத்துகிறது. கானல் நீரை உண்மையான
நீராக நினைத்தல்; கயிற்றைப் பாம்பாகக் காணுதல்; சிப்பியில் வெள்ளி இருப்பதாகத் தோன்றுதல்;
பித்தளையைப் பொன்னென நினைத்தல் — இவை அனைத்தும் தவறான அறிவால் தோன்றும் மயக்கம்.
அதேபோல்
மனிதன் “என் வீடு, என் பிள்ளை, என் உறவு, என் செல்வம், என் உடல், என் உயிர், என் மனம்,
உள்ளே, வெளியே, உலகம்” என்று பல பிரிவுகளை நிலையான உண்மையாகக் கருதுகிறான்.
வள்ளலார்,
இந்த மாயப் புரிதலை நீக்கி உண்மையை உணர்த்திய இறைவனை “குருவே” என்று போற்றுகிறார்.
மையக்கருத்து: நாம் காண்பதெல்லாம் பொய்
என்று கூறுவது நோக்கம் அல்ல; நாம் அவற்றுக்குக் கொடுக்கும் “நிலையானது, எனது, இதுவே
முழு உண்மை” என்ற மதிப்பீடே மாயை.
பாடல்
15 — இளமையும் உடலும் நிலையற்றவை
இளமை
எவ்வளவு விரைவாக அழிகிறது என்பதை பல உவமைகளால் வள்ளலார் காட்டுகிறார். நீர்க்குமிழி,
வானவில், வெயிலில் மங்கும் நிறம் போன்ற நிலையற்ற பொருள்களுடன் இளமையை ஒப்பிடுகிறார்.
இவ்வளவு
நிலையற்ற உடலையும் இளமையையும் நிலையானவை என்று நம்பி, அவற்றின் காரணமாக ஆசைவலையில்
சிக்கிக் கொண்டேன் என்று தம்மையே வருந்திக் கூறுகிறார்.
“நின்
அடிப்பற்று அணுவும் உற்று அறிகிலேன்” என்பது மிகுந்த தாழ்மையின் வெளிப்பாடு.
மையக்கருத்து: இளமை, அழகு, உடல் சக்தி
ஆகியவை நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தற்காலிக வாய்ப்புகள். அவற்றை இறைநெறிக்குப் பயன்படுத்தாமல்
புலனாசையில் வீணாக்கக்கூடாது.
பாடல்
16 — செல்வத்தின் நிலையின்மை
செல்வத்தைப்
பற்றிய ஆழமான எச்சரிக்கை இந்தப் பாடலில் உள்ளது.
செல்வம்
நிலையான இன்பம் தருவதில்லை. அது சஞ்சலத்தை உண்டாக்கலாம். அது மாயையை அதிகரிக்கலாம்.
நதி வெள்ளம்போல் விரைந்து செல்லக்கூடும். கடலலைபோல் நிலைகுலையும். மேகம்போல் வந்து
மறையும்.
இதனால்
“செல்வமே தீமை” என்று வள்ளலார் கூறவில்லை. செல்வத்தை நிலையான ஆதாரமாக நம்பி அதில் பற்றுக்
கொள்வதையே எச்சரிக்கிறார்.
“இதை
நான் பெரிதாகக் கருதாத வகையில் அருள்வாய்” என்பதே இறுதி வேண்டுதல்.
மையக்கருத்து: செல்வம் நம்மிடம் இருக்கலாம்;
ஆனால் நாம் செல்வத்தின் வசம் இருக்கக்கூடாது.
பாடல்
17 — உடலின் நிலையின்மை
இந்தப்
பாடலில் உடலின் உண்மையான இயல்பைப் பற்றி மிகவும் கடுமையான உவமைகள் வருகின்றன.
ஒன்பது
துவாரங்களைக் கொண்ட உடல் தொடர்ந்து கழிவுகளை வெளியேற்றுகிறது. அது மலை அருவியைப் போல்
ஓடிவிடும்; காற்றில் வைத்த விளக்கைப் போல் எப்போது அணையும் என்று தெரியாது; மின்னலைப்
போல் தோன்றி மறையும்; காற்றில் பறக்கும் பஞ்சைப் போல் நிலைத்தன்மையற்றது; கனவைப் போல்
மறைகிறது; நீரில் எழுதும் எழுத்தைப் போல தடயமின்றிப் போகிறது.
இவற்றை
எல்லாம் அறிந்திருந்தும் உடல்பற்றை விட முடியவில்லை என வள்ளலார் வருந்துகிறார்.
மையக்கருத்து: உடலை வெறுக்க வேண்டியதில்லை;
ஆனால் அது நிரந்தரமான “நான்” அல்ல என்பதை உணர வேண்டும்.
பாடல்
18 — தீவிர பக்தியின் மொழி
இந்தப்
பாடலில் முருகனைப் புகழாத வாய், வணங்காத தலை, காணாத கண், புகழைக் கேளாத செவி, நினைக்காத
நெஞ்சம், குவியாத கை ஆகியவற்றைக் கடுமையான உவமைகளால் வள்ளலார் கண்டிக்கிறார்.
இதனை
பிறரை வெறுப்பதற்கான உபதேசமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. பக்தி இலக்கியத்தில் இவ்வகை
மிகை மொழி பொதுவாக வருகிறது.
அதன்
அடிப்படை கருத்து: வாய் இருக்கிறது — அது இறைபுகழுக்கு பயன்படுகிறதா? கண் இருக்கிறது
— அது நல்லதைக் காணுகிறதா? செவி இருக்கிறது — அது உயர்ந்தவற்றைக் கேட்கிறதா? மனம் இருக்கிறது
— அது இறைவனை நினைக்கிறதா? கை இருக்கிறது — அது வணக்கத்திற்கும் சேவைக்கும் பயன்படுகிறதா?
மையக்கருத்து: மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்ட
உடல் உறுப்புகள் உயர்ந்த வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
பாடல்
19 — இறைநினைவால் புனிதமடையும் உறுப்புகள்
பாடல்
18-க்கு நேர்மாறான அமைப்பே இந்தப் பாடல்.
இறைபுகழைப்
பேசும் வாய் — திருவாய். இறைவனை வணங்கும் தலை — வாழ்வுடைய தலை. திருமேனியைக் காணும்
கண்கள் — ஒளிமிக்க கண்கள். புகழைக் கேட்கும் செவி — மங்களம் கேட்கும் செவி. திருவடியை
நினைக்கும் நெஞ்சம் — சுகரூபமான நெஞ்சம். வணங்கிக் குவியும் கைகள் — பொன்னுக்குச் சமமான
கைகள்.
இதன்
மூலம் உடல் உறுப்புகளுக்கு அவற்றின் உண்மையான மதிப்பு அவை எதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன
என்பதில்தான் உள்ளது என்கிறார்.
மையக்கருத்து: இறைநினைவாலும் நற்செயலாலும்
சாதாரண மனித உடலே புனிதமான கருவியாக மாறுகிறது.
பாடல்
20 — வயிற்றுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்த வாழ்க்கை
உழைப்பு,
தொழில், பொருள் ஈட்டுதல், வயிறு நிரப்புதல், உடலை வளர்த்தல் — இவற்றிலேயே வாழ்க்கையைச்
செலவிட்டதை வள்ளலார் வருந்துகிறார்.
இவை
தேவையற்றவை என்று அவர் கூறவில்லை. ஆனால் “இதற்காக மட்டுமே வாழ்ந்தேன்” என்பதே அவரது
வருத்தம்.
இந்த
உடல் பொய் என்பதை உணராமல், உலக மயக்கமோ, விதி மயக்கமோ, வேறு எந்த காரணமோ என்னை இப்படிச்
சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது என்று கேட்கிறார். இருப்பினும் இறைவனுடைய திருவடியை வணங்கி
அவனது கருணையை வேண்டவேண்டும் என்ற உணர்வு எழுகிறது.
மையக்கருத்து: உழைத்து உண்பது வாழ்க்கையின்
ஒரு பகுதி; வாழ்க்கையின் முழுப் பொருள் அல்ல.
பாடல்
21 — முருகனின் வீரத்தைக் காட்டிலும் கருணை உயர்ந்தது
வானுலகம்,
தேவர்கள், பிரமா, திருமால் ஆகியவர்களின் நிலை என்ன ஆகியிருக்கும், முருகன் தாருகன்,
சிங்கமுகன், சூரன் போன்ற அசுர சக்திகளை வென்று அருள் செய்யவில்லை என்றால்? என்று வள்ளலார்
கேட்கிறார்.
முக்கியமாக,
முருகனின் பெருமை எதிரிகளை அழிப்பதில் மட்டுமல்ல; அவர்களிடமும் “மறக் கருணை” காட்டுவதிலும்
உள்ளது. சூரபத்மன் மரபுக் கதையில் மயிலும் சேவலும் ஆக இறைவனுடைய சேவைக்குள் சேர்க்கப்படுவது
இதனுடன் தொடர்புடைய கருத்தாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
மையக்கருத்து: தெய்வீக வெற்றி என்பது
எதிரியை அழிப்பது மட்டுமல்ல; எதிரியாக இருந்தவரையும் மாற்றி அருளுக்குள் கொண்டுவருவது.
பாடல்
22 — கட்டுப்பாடற்ற மனம் ஒரு சிறுவனைப் போன்றது
மனத்தை
ஒரு கட்டுப்பாடற்ற சிறுவனாக வள்ளலார் உருவகப்படுத்துகிறார்.
அவன்
அறிவாகிய குருவை மதிக்கவில்லை; நல்ல கல்வியை கற்றுக்கொள்ளவில்லை; சும்மா அமைதியாக இருக்கத்
தெரியவில்லை; காமம் என்னும் மடுவில் விழுகிறான்; கோபத்தின் வெப்பத்தில் அலைகிறான்;
லோபம் என்னும் சிறுகுகைக்குள் நுழைகிறான்; மோகம் என்னும் இருளுக்குள் செல்கிறான்; மதம்
அல்லது அகந்தை என்னும் குன்றில் ஏறி விழுகிறான்; மாச்சரியம் என்னும் ஆழமான குழிக்குள்
இறங்குகிறான்.
“என்
சொல் கேட்கவில்லை; என் கைக்குள் அடங்கவில்லை; நான் என்ன செய்வேன்?” என்று வள்ளலார்
இறைவனிடம் முறையிடுகிறார்.
மையக்கருத்து: பயிற்சி இல்லாத மனம் தன்னைத்தானே
அழிவுக்குக் கொண்டுசெல்லும். அதை அடக்க வெறும் மனவலிமை மட்டும் போதாது; அறிவு, சாதனை,
அருள் ஆகியவை தேவை.
பாடல்
23 — மனத்தின் சுழற்சி
பொன்னாசை,
மண்ணாசை, பெண்ணாசை ஆகிய மூன்றிலும் தம் மனம் அலைகிறது என்று வள்ளலார் கூறுகிறார்.
அந்த
மனம் மது குடித்த குரங்குபோலவும், பித்துப்பிடித்த குரங்குபோலவும், குயவனின் சக்கரம்
போல் சுற்றுவதுபோலவும், குழந்தை விளையாடும் பந்து போலவும், காற்றில் சுற்றும் பொருளைப்
போலவும் இருக்கிறது.
“இது
காலத்தின் வடிவா? இந்திரஜாலமா? என் கர்மத்தின் வடிவா?” என்று அவர் வியக்கிறார். இதன்
பொருள், மனம் ஒரு விஷயத்திலிருந்து இன்னொரு விஷயத்திற்கு இடைவிடாமல் ஓடுகிறது; அதன்
மீது முழுக் கட்டுப்பாடு நமக்கு இல்லை.
மையக்கருத்து: மனம் இயல்பாக நிலையானதல்ல.
இறைநினைவு, ஞானம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றால் அது ஒரு மையத்தில் நிலைக்க வேண்டும்.
பாடல்
24 — குற்றமுள்ள என்னையும் அருள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்
வள்ளலார்
இங்கு தமது குறைகளைத் திறந்த மனத்துடன் ஒப்புக்கொள்கிறார். ஞானிகளுடன் கூடவில்லை; கல்வி
கற்கும் நெறியைச் சரியாகப் பின்பற்றவில்லை; இறைவனுடைய திருவடியை கனவிலும் நினைக்கவில்லை;
நல்லவன் அல்லேன்; குற்றம் செய்வதே என் இயல்பாகிவிட்டது என்று கூறுகிறார்.
ஆனால்
அதன்பின் ஒரு அற்புதமான அருள் தத்துவத்தைச் சொல்கிறார்: “என் குற்றங்களையெல்லாம் குணமாக
ஏற்றுக்கொள்வதே உன் அருட்குணம் அல்லவா?” அதனால் என் குறைகளை நீக்கி அருள் செய்ய வேண்டும்
என்று வேண்டுகிறார்.
இறைவனை
பிரணவம், விமல சொரூபம், பேதமற்ற பரப்பிரமம் என்று உயர்ந்த நிலையில் போற்றுகிறார்.
மையக்கருத்து: தகுதியானவன் என்பதால் மட்டும்
இறையருள் கிடைப்பதில்லை. தகுதியற்றவனையும் திருத்தி உயர்த்துவதே அருளின் மகத்துவம்.
பாடல்
25 — இறையடிமை வாழ்க்கையே உண்மையான போகம்
உயர்ந்த
பொருள் தவறான இடத்தில் விழுந்தால் அதன் மதிப்பு வெளிப்படாது என்பதை பல உவமைகளால் வள்ளலார்
கூறுகிறார். உயர்ந்த அமுதம் தகுதியற்ற இடத்தில் கிடைத்தாலும் அதன் பயன் அழிந்துவிடும்.
அதுபோல கீழான மனப்பான்மை கொண்ட சூழலில் வாழும் வாழ்க்கை உண்மையான இன்பத்தைத் தராது.
இதற்கு
மாறாக வேதங்களின் உச்சியில் போற்றப்படும் இறைவனுடைய திருவடிக்கு “ஆட்பட்ட பெருவாழ்வு”
கிடைத்தால், அருள் நெறி மற்றும் மெய்ப்பொருள் நிலை கிடைக்கும். அதுவே உண்மையான போகம்
என்கிறார்.
மையக்கருத்து: இன்பத்தின் மதிப்பு அது
எவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கிறது என்பதில் இல்லை; அது எத்தகைய நிலைக்கு நம்மை எடுத்துச்
செல்கிறது என்பதில் உள்ளது.
பாடல்
26 — ஒருமுக இறைபற்றின் தீவிரம்
முருகனை
விட்டுவிட்டு வேறு சிறு பயன்களை நாடுபவர்களை, இனிய கனியை விட்டுவிட்டு கசப்பான கனியைத்
தேர்ந்தெடுப்பவர்களாக வள்ளலார் உருவகப்படுத்துகிறார். நல்ல பாலை விட்டுவிட்டு தாழ்ந்த
ஒன்றை விரும்புவது போலவும், நெல்லுக்கு நீர் பாய்ச்சாமல் புல்லுக்கு நீர் பாய்ச்சுவது
போலவும் சித்தரிக்கிறார்.
இதன்
ஆழமான கருத்து ஒரு குறிப்பிட்ட சமயப் பிரிவினையை உருவாக்குவது அல்ல. வள்ளலார் தமது
பக்தி மனநிலையில் கூறுவது: உயர்ந்த பரம்பொருள் கிடைத்திருக்கும்போது அற்பமான உலக ஆசைகளுக்காக
அதை மறந்துவிடாதே.
மையக்கருத்து: உயர்ந்ததை அறிந்தபின் தாழ்ந்த
ஆசைகளில் மனத்தை வீணாக்காத ஒருமுக நிலை வேண்டும்.
பாடல்
27 — பிறப்பு மரணத்தை வென்ற அருள்நம்பிக்கை
இந்தப்
பாடலில் முன் பாடல்களைவிட வேறுபட்ட ஒரு உறுதியான நிலை வெளிப்படுகிறது.
“பிரமன்
இனி என்னைப் பிறப்பிக்க வல்லனோ?”, “யமன் இனி என்னை இறப்பிக்க எண்ணுவானோ?”, “வினை வந்து
என்னை நலியுமோ?” என்று வள்ளலார் துணிவுடன் கேட்கிறார்.
ஏன்
இந்த மாற்றம்? “கற்றவர்கள் பற்றும் நின் திரு அருளை யானும் கலந்திடப் பெற்று நின்றேன்.”
அதாவது ஞானிகள் பற்றிக்கொள்ளும் இறையருளோடு தாமும் இணைந்துவிட்டேன் என்கிறார். இந்த
அருள்சேர்க்கை ஏற்பட்ட பின் பிறப்பு, இறப்பு, கர்மம் ஆகியவற்றின் மீதான பழைய பயம் குறைகிறது.
மையக்கருத்து: உண்மையான அருள் அனுபவம்
பிறப்பு–இறப்பு பற்றிய பயத்தையே மாற்றிவிடுகிறது. ஆன்மீக நம்பிக்கை அனுபவ உறுதியாக
மாறுகிறது.
பாடல்
28 — இறைதியானத்துடன் அனைத்து வளங்களும் பொருள்பெறும்
நீர்,
மழை, நிலம், பயன், செல்வம், புகழ், அறிவு, நல்ல நெறி, ஊர், பேர், ஆடை, கொடை, உணவு,
அமைதி, தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் போன்ற உலக வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்து வளங்களையும்
வள்ளலார் பட்டியலிடுகிறார்.
இவை
அனைத்தும் ஒருவரிடம் இருக்கலாம். ஆனால் இறுதியில் முக்கியமான நிபந்தனையைச் சொல்கிறார்:
“நின் பதத் தியானம் உண்டாயில்”. இறைவனுடைய திருவடியை நினைக்கும் தியானம் இருந்தால்
இந்தச் செல்வங்களும் உண்மையான பயனைப் பெறுகின்றன.
அதாவது
பொருளாதார வளமும் ஆன்மீக நினைவும் எதிர்மறையானவை அல்ல. ஆன்மீக மையம் இல்லாத வளம் திசை
இழக்கலாம்.
மையக்கருத்து: செல்வமும் வசதிகளும் இருக்கலாம்;
ஆனால் அவற்றுக்கு அர்த்தம் அளிப்பது இறைநினைவும் நல்ல நெறியுமே.
பாடல்
29 — “உன் அருள் குறைவதில்லை; ஆகையால் எனக்கும் அருள் செய்”
மிக
அழகான அருள் விண்ணப்பப் பாடல் இது.
என்
மனம் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. பழைய வினைகள் என்னைவிட்டு நீங்கவில்லை. உன் திருவடியில்
எனக்கு போதிய அன்பும் இல்லை. உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு துணையும் இல்லை. எனக்காக உன்னிடம்
பரிந்துரைக்க யாரும் இல்லை. அதே நேரத்தில் எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டாம் என்று உன்னிடம்
எதிர்த்து நிற்பவரும் இல்லை.
அதிலும்
முக்கியமாக “உனது திருவருள் குறைவதில்லை.” நீ கேட்டவர்களுக்கு “இல்லை” என்று சொல்லுகிறவனும்
அல்ல. அப்படியானால் என்னைப் போன்ற ஏழைக்கும் ஏன் அருள் கிடைக்கக்கூடாது? என்பதே பாடலின்
உள்ளம்.
மையக்கருத்து: அருள் என்பது குறைந்த அளவில்
இருக்கும் பொருள் அல்ல. இறைவனுடைய கருணை அளவற்றது; அதனால் தகுதியற்றவன் கூட நம்பிக்கையை
இழக்க வேண்டியதில்லை.
பாடல்
30 — இறைவனே உயிர்க்குயிர்
இந்தப்
பாடல் ஆழமான சரணாகதியை வெளிப்படுத்துகிறது.
முருகனை
வள்ளலார் என் உள்ளம் தித்திக்கும் இன்பம், என் உயிர்க்கு உயிர், ஒரே ஆதாரம், ஆனந்த
போகம், யோகம், பெருஞ்செல்வம், முத்திக்கு முதலான முதல்வன், மெய்ஞ்ஞான மூர்த்தி என்று
அழைக்கிறார்.
“என்
உயிர்க்கு உயிராகும்” என்பது மிகவும் ஆழமான சொல். நான் உயிரோடு இருப்பதற்குப் பின்னுள்ள
அடிப்படை உயிர்சக்தியாகவே இறைவனை அனுபவிக்கிறார்.
பின்னர்
இந்த உலகச் சுழற்சியில் சாதாரண ஒருவனாக அலைந்துகொண்டிருக்க விடாமல், உன் திருவடியைப்
பற்றும் நிலையை அளித்து என்னை ஆண்டருள் என்று வேண்டுகிறார்.
மையக்கருத்து: பக்தியின் இறுதி நிலையில்
இறைவன் “நான் வழிபடும் ஒருவர்” என்பதிலிருந்து “என் உயிரின் உயிர்” என்ற அனுபவமாக மாறுகிறார்.
பாடல்
31 — இறைவனைத் தவிர வேறு பற்றில்லாத விரதம்
இறுதிப்
பாடலில் வள்ளலார் தமது விரதத்தைத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்: “நின் அடி அலால் பிறர் தம்மை
நாடாமை”. அதாவது உன் திருவடியைத் தவிர வேறு ஆதாரத்தை நாடாதிருப்பதே என் விரதம்.
ஆனால்
“இன்மை” என்னும் துன்பநிலை இந்த நல்விரதம் என்னும் கனியை நாய் கவ்விச் செல்லுவது போல
அழித்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார். அதனைத் தடுக்க “தளராமை” வேண்டும்; ஆனால் அதற்கான
வலிமையும் எனக்கு இல்லை என்கிறார்.
எனவே
தமது ஆற்றலை நம்பாமல் இறைவனது அருளையே நாடுகிறார். முருகனை “தெள் அமுத வாரியே”, “மிகு
கருணை மழையே”, “வள்ளலே”, “என் இருகண் மணியே”, “என் இன்பமே”, “மயில் ஏறு மாணிக்கமே”
என்று அன்போடு அழைத்து பாடலை முடிக்கிறார்.
மையக்கருத்து: ஆன்மீக உறுதி நமக்குள்
மட்டும் நிலைத்திருக்காது. வாழ்க்கைத் துன்பங்கள் அதைச் சோதிக்கலாம். அதனால் இறுதிவரை
நிலைத்திருப்பதற்கும் அருளே தேவை.
தெய்வமணி
மாலையின் மொத்தச் செய்தி
இந்த
31 பாடல்களையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது, இது முருகப்பெருமானைப் புகழும் பக்திப் பாடல்களின்
தொகுப்பு மட்டுமல்ல. வள்ளலாரின் ஆரம்பகால ஆன்மீகப் பயணத்தின் பல முக்கிய அடிப்படைகள்
இதில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
மனிதனின்
முக்கிய பிரச்சினை வெளியில் இல்லை; மனம், ஆசை, காமம், கோபம், பேராசை, மோகம், அகந்தை,
பொறாமை ஆகியவற்றுக்குள் உள்ளது.
அதிலிருந்து
விடுபடுவதற்குப் புறவழிபாடு மட்டும் போதாது. நல்லோரின் உறவு, உண்மை பேசுதல், பிறர்
பொருளை விரும்பாமை, பசியோரைப் பார்த்து இரங்குதல், தாராளம், சாந்தம், அகந்தையின்மை,
மனசுத்தி ஆகியவை வளர வேண்டும்.
உடல்,
இளமை, செல்வம், உலக இன்பம் அனைத்தும் நிலையற்றவை. அவற்றை வெறுத்து ஓட வேண்டும் என்பதல்ல;
அவற்றையே நிரந்தரமான ஆதாரமாக எண்ணக்கூடாது.
இதற்கு
மாறாக நிலையான ஆதாரம் இறையருள். அந்த அருள் மனத்தைச் சுத்தப்படுத்தி, பாசத்தை அடக்கி,
ஞானத்தை வெளிப்படுத்தி, இறுதியில் பிறப்பு–இறப்பு பற்றிய பயத்தைக்கூட வெல்லும் நிலைக்கு
அழைத்துச் செல்கிறது.
இறைஅன்பு → மனசுத்தி →
நற்குணம் → உயிர் இரக்கம் → ஞானம் → அருளோடு கலந்த நிலை
Below is a detailed English explanation of all 31 stanzas of Vallalar’s “052. Deivamani Malai”. I am treating this as an interpretive explanation rather than a rigid word-for-word translation, so that the spiritual meaning of each stanza is clearer.
1. May all virtues flourish through Divine Grace
Vallalar begins by repeatedly using the idea of “rising,” “growing,” and “flourishing.” He prays that auspiciousness, meritorious deeds, love, grace, strength, prosperity, intelligence, fullness, happiness and compassion may all increase.
He describes the Divine as overflowing with nectar-like sweetness, bliss, knowledge and radiant consciousness. Murugan, majestic upon the peacock, is portrayed as one whose presence establishes a relationship with all living beings.
The important point is that spiritual growth is not merely gaining knowledge or wealth. True divine growth means that love, compassion, wisdom, joy and universal kinship all expand together.
His final longing is: When will Your feet become firmly established in my heart so that my inner life may flourish and I may truly be saved?
Core meaning: Divine Grace should transform the whole person—heart, intellect, conduct and relationship with all beings.
2. Worldly pleasure is not the ultimate purpose of life
Vallalar speaks critically of those who dismiss spiritual questions:
What is the Supreme?
What is karma?
What is God?
What is the soul?
What is bondage?
What is devotion?
What is liberation?
What is virtue and sin?
Such people may say that none of these matters; that eating good food, wearing fine clothes, enjoying sensual pleasure and living comfortably are the only visible and therefore meaningful pleasures.
Vallalar asks for Grace so that he may not fall into such company or such a way of thinking.
He is not saying that food, clothing or ordinary human life are inherently wrong. His criticism is directed at the belief that physical and sensual enjoyment alone constitutes the highest purpose of human existence.
Core meaning: Human birth should not be exhausted in sensory enjoyment; it should become a path toward truth, Grace and liberation.
3. The mind becomes trapped by sensual fascination
Here Vallalar poetically describes physical beauty and then turns attention toward the real problem: his own mind.
He calls the mind something like a troublesome sinner because it becomes attached to fascination and delusion.
The deeper enemy is therefore not another person or the external world. It is the mind's tendency to project attraction, become attached to it, and then become enslaved by desire.
He asks the Divine: How am I to cut away this desire? I do not even know how to free myself from this condition.
Core meaning: Bondage arises when the mind clings to what the senses present. Divine Grace is needed to redirect the mind.
4. Single-minded devotion
Vallalar expresses intense devotion. He says that he honours those who sincerely praise the Lord and that he does not desire another divine position in place of the feet to which his heart has already surrendered.
This is the language of exclusive devotional love, not necessarily a philosophical denial of every other divine form.
He then addresses the Divine intimately:
You are my father.
You are my mother.
You are my happiness.
You are my intelligence.
You are my love.
This shows a deep transformation of devotion. God is no longer merely an external object of worship. The Divine becomes the source of one's very capacity to know, love and live.
Core meaning: In complete devotion, God is not merely part of life; the Divine becomes the centre and support of everything.
5. From worship to purification, yoga and true knowledge
This stanza outlines a spiritual progression.
Through proper worship and good religious practices, the mind becomes purified. With purification arises a purer inner orientation. From this comes a genuine yogic state.
As attachment and bondage subside, the mind becomes capable of receiving true spiritual knowledge.
Eventually one reaches a state beyond ordinary coming and going—a condition not governed in the usual way by instability, attachment and repeated change.
Vallalar addresses the Divine as Guru, because it is the Divine who awakens this understanding within him.
Core progression:
Right practice → purification → purified awareness → yoga → weakening of bondage → true knowledge → stable divine state.
6. The enemies within
Vallalar personifies destructive tendencies as enemies:
lust,
anger,
greed,
delusion,
pride,
ego,
jealousy or envy,
and associated harmful tendencies.
He asks that neither these inner enemies nor their related influences should seize him.
The deeper insight is that one destructive state rarely appears alone. Desire can lead to attachment; attachment can lead to jealousy; jealousy can lead to anger; anger can result in cruelty.
Therefore Vallalar does not merely ask for occasional self-control. He asks for Grace that removes the entire network of inner tendencies.
Core meaning: The true spiritual battle is primarily within oneself.
7. Let noble qualities become my true family
This stanza beautifully reverses the imagery of the previous one.
Instead of evil qualities becoming enemies, Vallalar imagines good qualities as members of his household:
freedom from craving as a noble companion,
peace as a child,
generosity as wealth,
knowledge as a helper,
freedom from ego as a friend,
purity of mind as a faithful servant.
He is asking to live surrounded internally by virtues.
The implication is profound: a person's real wealth is not merely possessions or social position. The most valuable companions are peace, wisdom, generosity, humility and purity.
Core meaning: Spiritual wealth consists of the qualities that dwell within us.
8. A complete prayer for ethical and spiritual living
This is one of the best-known stanzas of Deivamani Malai.
Vallalar asks for:
the company of noble people who sincerely remember the Divine;
freedom from association with hypocrites who think one thing and speak another;
the ability to praise the Divine;
freedom from falsehood;
strength to follow the great righteous path;
freedom from the demon-like grip of pride;
freedom from enslaving sensual desire;
constant remembrance of God;
clear intelligence;
the treasure of Divine compassion;
and a healthy life.
This stanza shows that Vallalar does not separate spirituality from character.
Truthfulness, good companionship, restraint, humility, remembrance of God, compassion and health all belong to one integrated life.
Core meaning: Spirituality must be reflected in speech, relationships, conduct, thought, humility and compassion.
9. Self-respect, generosity and gentle speech
Vallalar asks for a remarkable combination of qualities.
He does not want to go around begging from others. Yet when another person comes asking for help, he wants the ability not to dismiss that person by simply saying, “I have nothing.”
He asks:
never to be separated from the Divine;
never to forget the Divine;
not to desire another person's wealth;
to remain firm in truth;
not to insult people using degrading words;
to possess truthfulness and purity.
Finally he asks to be made a servant of the Divine feet.
Core meaning: True devotion is revealed through dignity, generosity, non-covetousness, truthful speech and respect for others.
10. Avoid useless talk and seek uplifting company
Vallalar criticises people who waste their lives in loud, empty speech, quarrelling, intoxication, pointless argument and harsh debate.
He asks not to be drawn into their company, even when such behaviour is socially accepted.
Instead, he asks for association with those who speak about the glory of the Divine.
The stanza also values silence. Silence here does not simply mean refusing to speak. It means refraining from speech that pollutes or agitates the mind.
Core meaning: The things we repeatedly hear and speak shape our consciousness. Good spiritual company matters.
11. A criticism of merely verbal non-dualism
This is philosophically important.
Vallalar criticises those who merely declare:
“We ourselves are Brahman.”
“There is no Brahman apart from us.”
“There is neither good nor evil.”
Yet such people may continue to behave selfishly and remain caught in ordinary bondage.
His criticism is not necessarily against genuine realization of Brahman. It is against claiming realization without inner transformation.
A person may repeat lofty philosophical statements while ego, desire, fear and wrongdoing remain untouched.
Vallalar contrasts such empty claims with the actual Divine Reality, which he describes as whole, pure, peaceful, all-pervading and supreme.
Core meaning: Saying “I am Brahman” is not realization. Real knowledge must transform consciousness and conduct.
12. Compassion toward those who suffer from hunger
This stanza contains a significant early expression of compassion.
Vallalar praises the quality of seeing the face of someone who comes suffering from severe hunger and feeling compassion for that person.
He links this compassion with love for the Divine feet.
He then speaks of blessings such as:
long life,
prosperity,
understanding,
good character,
patience,
true reputation,
freedom from serious illness,
firmness,
and a good life.
The important point is that compassion and devotion are not separated.
Core meaning: Love of God must become compassion toward suffering living beings.
13. Inner darkness cannot overcome firm devotion
Vallalar uses a series of impossible images.
Can a tiny worm overpower a great fire?
Can a deer leap across the sky?
Can a mouse defeat a tiger?
Can the wing of a fly move a mountain?
Can darkness surround and overpower the sun?
Just as these are impossible, he says, destructive tendencies such as lust, anger, ego and mental confusion cannot easily conquer one who has truly established himself in the Divine feet.
The image is not simply about protection from an external deity. It suggests that when divine awareness grows sufficiently strong, lower tendencies lose their psychological power.
Core meaning: Deep Divine remembrance weakens the authority of desire, anger and ego.
14. Mistaking appearance for reality
This stanza uses classical illustrations of illusion:
seeing water in a mirage;
mistaking a rope for a snake;
seeing silver-like brightness in a shell;
mistaking a lesser metal for gold.
The underlying problem is misperception.
In a similar way, the mind creates rigid ideas around:
“My house.”
“My children.”
“My relatives.”
“My wealth.”
“My body.”
“My life.”
“My mind.”
“Inside.”
“Outside.”
“The world.”
Vallalar praises the Divine Guru who reveals the truth behind these conditioned perceptions.
The stanza does not necessarily mean that the world literally does not exist. Its emphasis is on our tendency to mistake temporary relationships and conceptual divisions for permanent reality.
Core meaning: Spiritual knowledge removes mistaken identification and shows reality more clearly.
15. Youth and bodily beauty are impermanent
Vallalar reflects on how quickly youth disappears.
He compares it with unstable or short-lived things such as a rainbow, a bubble and other fleeting appearances.
Yet human beings behave as though youth and bodily attractiveness will remain forever.
Vallalar confesses that he became caught in sensual attraction and allowed his understanding to become confused.
He laments that he did not develop even a tiny portion of true attachment to the Divine feet.
This self-criticism is characteristic of devotional poetry: the poet humbles himself in order to intensify the longing for Grace.
Core meaning: Youth is temporary; it should become an opportunity for spiritual awakening rather than bondage.
16. The instability of wealth
Vallalar describes wealth through images of instability.
Wealth may:
fail to give real happiness;
create agitation;
increase outward attachment;
disappear like rushing floodwater;
rise and fall like waves;
vanish like a cloud.
It can also become connected with ego.
The message is not simply “wealth is evil.” Rather, wealth is unreliable when treated as the foundation of happiness or identity.
Vallalar asks for the Grace not to become mentally possessed by it.
Core meaning: It is possible to possess wealth without allowing wealth to possess the mind.
17. The body is extremely fragile
Vallalar gives a deliberately stark description of the physical body.
It has multiple openings through which impure substances pass. It is compared with:
a stone falling from a height,
water rushing down a mountain,
a lamp exposed to wind,
lightning,
cotton carried by the wind,
mist,
a dream,
writing upon water.
All these images communicate one idea: the body cannot be relied upon as permanent.
He admits that despite knowing this, he still cannot completely give up attachment to it.
Core meaning: Care for the body, but do not mistake the temporary body for the eternal essence of oneself.
18. What is the purpose of our human faculties?
This stanza uses extremely forceful devotional language.
Vallalar condemns:
a mouth that never praises the Divine,
a head that never bows,
eyes that never behold the Divine,
ears that never hear divine praise,
a heart that never remembers,
hands that never fold in reverence.
These harsh expressions should be read in the style of devotional poetry rather than as encouragement to despise other people.
The deeper question is:
Why have we been given speech, sight, hearing, thought and action if none of them are directed toward what is noble?
Core meaning: Human faculties become meaningful when they are used for truth, goodness, worship and service.
19. Human faculties become sacred through Divine remembrance
This stanza is almost the positive counterpart of stanza 18.
The mouth that praises the Divine becomes a sacred mouth.
The head that bows at the Divine feet becomes truly blessed.
The eyes that behold the Divine become radiant.
The ears that listen to sacred praise become auspicious ears.
The heart that remembers the Divine becomes a heart filled with true happiness.
The hands folded before the Divine become precious hands.
Thus, Vallalar's point is not about the biological organs themselves. Their worth comes from how they are used.
Core meaning: Ordinary human faculties become sanctified when directed toward Divine awareness and goodness.
20. Life should be more than earning, eating and maintaining the body
Vallalar reflects on ordinary human life:
working,
earning possessions,
filling the stomach,
feeding and maintaining the body,
repeating this day after day.
He laments that he became attached to such a life without deeply realizing the impermanence of the body.
He asks whether this confusion arose from worldly illusion, from some deeper delusion, or from his karmic condition.
Nevertheless, he turns again toward the Divine feet and longs for Grace.
Core meaning: Work and food are necessary, but they should not become the entire meaning of existence.
21. Divine victory culminates in compassion
This stanza refers to Murugan's mythological victories over powerful demonic beings such as Tarakan, Singamukhan and Suran.
Vallalar asks rhetorically what would have happened to cosmic order, divine beings, wisdom and sacred discipline if the Divine had not subdued those forces.
However, the significant phrase is the idea of compassion even after victory.
The Divine does not merely destroy opposition. In the traditional Murugan story, even the conquered power is transformed and incorporated into divine service.
Thus divine power is completed by divine compassion.
Core meaning: The highest victory is not merely destroying an enemy, but transforming opposition through Grace.
22. The uncontrolled mind is like an unruly child
Vallalar personifies the mind as a disobedient young boy.
This child:
does not respect wisdom as his teacher;
does not learn good instruction;
refuses to remain quiet;
falls into the pit of lust;
wanders in the burning region of anger;
enters the narrow cave of greed;
walks into the darkness of delusion;
climbs the mountain of pride and falls;
descends into the pit of jealousy.
Vallalar complains: He does not listen to me. He does not remain under my control. What am I to do?
This is a vivid description of the difficulty of controlling the mind through personal effort alone.
Core meaning: The mind requires discipline, wisdom and Grace.
23. The restless mind
Vallalar describes his mind as caught in three major forms of desire:
desire for wealth,
desire for property or worldly possession,
sensual desire.
He compares the mind to a crazed monkey, a spinning potter's wheel, a child's bouncing ball, or something violently turned by the wind.
He wonders whether this instability comes from time, magical illusion or karma.
The point is psychological: the ordinary mind jumps continuously from one object to another and therefore rarely knows true rest.
Core meaning: Without spiritual discipline the mind is driven by external impressions and internal desires.
24. Grace accepts and transforms the unworthy
Vallalar confesses:
I did not remain with the learned.
I did not properly learn.
I did not remember Your feet even in dreams.
I am not good.
Wrongdoing has become habitual.
But then comes the heart of the stanza:
If my nature is to make mistakes, is it not Your nature of Grace to transform my faults?
He therefore asks the Divine to remove his defects and elevate him.
This is an important theology of Grace. Grace is not merely a reward given to someone who has already become perfect.
Core meaning: The greatness of Grace lies precisely in its ability to transform one who is still imperfect.
25. Divine servitude is the true enjoyment
Through a number of images, Vallalar suggests that something precious becomes wasted when placed in an unsuitable condition.
Likewise, pleasure experienced in spiritually degraded circumstances cannot become genuine fulfilment.
He contrasts this with becoming a servant of the Divine feet, praised by the highest sacred knowledge.
There one obtains:
the path of Grace,
realization of true Reality,
and an abiding higher joy.
He declares that this alone deserves to be called true enjoyment.
Core meaning: The value of pleasure is not measured by intensity but by whether it elevates or degrades consciousness.
26. Do not abandon the highest for the lesser
Vallalar uses deliberately exaggerated devotional comparisons.
To abandon the Divine and pursue lesser objects is like:
rejecting a sweet fruit for a bitter one;
rejecting nourishing milk for something inferior;
watering useless grass while leaving the rice crop dry.
This expresses single-pointed devotion.
At a deeper level the message is broader: once one recognizes what is spiritually highest, it is foolish to abandon it for trivial desires.
Core meaning: Do not sacrifice the highest spiritual good for temporary and lesser attractions.
27. Confidence that Grace overcomes birth, death and karma
The tone changes dramatically here.
Vallalar asks:
Can Brahma make me be born again?
Can Yama think of making me die?
Can karma still torment me?
Why this confidence?
Because he declares that he has come into contact with and received the Divine Grace sought by the realized and learned.
The fear of birth, death and karma diminishes once one's identity becomes firmly established in Grace.
This stanza is especially important because the earlier songs contain much helplessness, whereas here there is a new spiritual assurance.
Core meaning: When Grace becomes experiential rather than theoretical, fear of birth, death and karmic bondage loses its power.
28. Worldly prosperity gains meaning through Divine remembrance
Vallalar lists many forms of prosperity:
rain,
fertile land,
harvest,
wealth,
praise,
intelligence,
a good path,
social standing,
name and reputation,
clothing,
charity,
food,
peace of mind,
vehicles and possessions.
He does not reject these things.
But at the end he provides the essential condition:
“If there is meditation upon Your feet.”
Thus worldly prosperity and spirituality need not be enemies. What matters is whether material prosperity remains centred in righteous and divine awareness.
Core meaning: External abundance becomes meaningful when guided by inner remembrance and right conduct.
29. Divine Grace is inexhaustible
This is a beautiful prayer based on spiritual helplessness and trust.
Vallalar says:
My mind is not under my control.
My old karma has not fully departed.
My love for Your feet is inadequate.
I have no true support apart from You.
There is no one to recommend me to You.
Yet there is also no one standing before You saying, “Do not give him Grace.”
Then comes the central insight:
Your Grace does not diminish by being given.
You are not one who sends away those who approach You asking for help.
Therefore, why should even someone as poor and unworthy as I be excluded?
Core meaning: Divine compassion is not a limited resource. Even the spiritually weak can approach it with hope.
30. The Divine as the life within life
Vallalar addresses Murugan with increasingly intimate expressions:
You are the sweetness that makes my heart rejoice.
You are the life of my life.
You are the One.
You are bliss.
You are spiritual enjoyment.
You are yoga.
You are my great treasure.
You are the First Principle leading to liberation.
You are the embodiment of true knowledge.
The expression “life of my life” is especially profound. God is no longer merely an external being whom the devotee worships. The Divine is experienced as the underlying source by which life itself exists.
Vallalar then asks to be given firm attachment to the Divine feet so that he is not left wandering as an ordinary person trapped in worldly existence.
Core meaning: At the height of devotion, God changes from “the One I worship” into “the very Life within my life.”
31. Even perseverance requires Grace
Vallalar states his vow:
“Apart from Your feet, I will seek no other refuge.”
This single-pointed dependence is his spiritual commitment.
But he recognizes that poverty, weakness, suffering and life's pressures can threaten even a sincere vow.
He imagines his good vow as a precious fruit that may be seized and carried away.
He wants to strike back using the staff called perseverance, but admits that he does not possess enough strength.
So even the strength required to remain faithful must come from Divine Grace.
He ends with deeply affectionate names:
ocean of clear nectar,
abundant rain of compassion,
generous Lord,
jewel of my two eyes,
my happiness,
precious gem riding the peacock.
Core meaning: We need Grace not only to begin the spiritual path but also to remain steadfast until the end.
Overall meaning of Deivamani Malai
Taken together, the 31 stanzas form much more than a hymn of praise to Murugan. They reveal a spiritual journey.
The early stanzas repeatedly confront the condition of the human mind:
desire → anger → greed → delusion → pride → ego → jealousy → restlessness → attachment.
Vallalar then introduces the opposite qualities:
purity → peace → generosity → wisdom → humility → truthfulness → good companionship → compassion → constant Divine remembrance.
Another major theme is impermanence. Youth, body, wealth, sensual pleasure and worldly status cannot provide permanent security. Vallalar does not simply command that all of them be rejected; rather, he warns against treating them as permanent reality or as the final purpose of human existence.
The decisive power throughout the hymn is Arul — Divine Grace.
Grace:
purifies the mind,
weakens bondage,
produces wisdom,
strengthens virtue,
creates compassion,
transforms the unworthy,
gives confidence beyond karma,
and ultimately removes fear of birth and death.
One particularly important current already visible here is the movement from devotion toward compassion for living beings. Stanza 12, for example, specifically values the heart that sees a person suffering from hunger and responds with compassion.
So the overall spiritual movement of Deivamani Malai may be summarized as:
Divine devotion → purification of mind → conquest of inner enemies → virtuous living → compassion → true knowledge → complete reliance on Grace → freedom from the fear of birth and death.
No comments:
Post a Comment